Մայրը (Նեկրասով)

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մայրը

Նիկոլայ Նեկրասով

Թարգմանությունը՝ Հովհաննես Թումանյանի


ՄԱՅՐԸ


Լսելով կռվի արհավիրքների,
Ամեն մի ընկած նոր զոհի մասին,
Ես չեմ ափսոսում կնոջն, ընկերին,
Եվ ոչ էլ նույնիսկ իրան՝ հերոսին...

Կըմխիթարվի, ո՜հ, կինը մի օր,
Ընկերն ընկերին կանի մտահան.
Բայց մի հոգի կա մի տեղ սգավոր—
Նա հիշելու է մինչև գերեզման...
Այս մեր կեղծավոր, ստոր աշխարքում,

Այսքան գարշելի գործերի շարքում
Ես անկեղծ և սուրբ մի բան տեսա միայն—
Թշվառ մայրերի արտասուքն է այն։
Նրանք չեն մոռանալ իրենց զավակին,
Որ խորտակվել է արյունոտ արտում,

Որպես սգավոր ուռենին կրկին
Չի բարձրացնելու ճյուղերը տրտում։