Որջում

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Ջուրն էր պղտորում... Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Որջում

Վարդան Հակոբյան

Երբ քայլում է, դա ինքը չէ
ՈՐՋՈՒՄ

Մեկը մի քած է, մյուսը՝ նույնպես,
Եվ նա, որ քած չէ, նա էլ է քած։
Բա՞, հիմքն էն գլխից դրված էր այդպես,
Այսինքն, զուր ես ուշք դարձնում, թքա՛ծ։

Դյուրին չէ ելնել ոչնչության դեմ,
Շրջում է շուրջդ, նայում ես՝ չկա։
Մեկ գայլ է, մեկ՝ շուն, մեկ՝ սողուն անդեմ,
Մեկ՝ կաղկանձով «լաց լինող» չախկալ։

Թե հանկարծ կերը պակասեց որջում,
Քածերը՝ հաֆ-հաֆ, շարվում են կողքի։
Եվ այսպես անուշ, մեղուշ են հաչում,
Վնգստում այսպես անսեռ ու անկիրք։

Իրար պոչի տակ դնչով հոտոտում
Եվ հորդորում են մեկը մյուսին։
Մեկ-մեկու մտքեր որսում են օդում,
Միայն թե... մութը մի ցրի՛ր, լուսին։

Մեկը մի քած է, մյուսը՝ նույնպես,
Եվ նա, որ քած չէ, նա էլ է քած։
Բա՞, որջում հիմքը դրված է այդպես,
Գա՞յլ են, չախկա՞լ են, էհ, մե՞կ չէ, թքա՛ծ։