«Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ3.djvu/447»–ի խմբագրումների տարբերություն

Jump to navigation Jump to search
չ (→‎top: կետադրություն, բազմակետ, փոխարինվեց: ... → … (2) oգտվելով ԱՎԲ)
Էջի կարգավիճակԷջի կարգավիճակ
-
Չսրբագրված
+
Սրբագրված
Էջի մարմին (ներառվելու է).Էջի մարմին (ներառվելու է).
Տող 1. Տող 1.
<Հ,.,՝Հ> Եվ բանը վերջն այնտեղ հասավ, Որ գըրեցի մեծիս պարսավ։ 290 Այստեղից էլ ես դուրս եկա,
+
{{Poemx||<poem><...> Եվ բանը վերջն այնտեղ հասավ,
  +
Որ գըրեցի մեծիս պարսավ։
  +
{{տող|290}}Այստեղից էլ ես դուրս եկա,
 
Շուտով հայտնի կանտոր ընկա։
 
Շուտով հայտնի կանտոր ընկա։
  +
Ինչ անմիտ բան է, նայեցեք, խնդրեմ>
Ինչ անմիտ բան է, նայեցեք, խնդրեմ» Այս տեսակ բաներ ես էլ կըգրեմ. 370 Կրղնեմ մի շուն, կըհանգեմ մի տուն, Ահա քեզ եղավ՝ բանաստեղծություն։ Հենց նոր դուրս եկած այս խակ տղան էլ Գըլխից այստեսակ բաներ է հանել… Ա ա՞ է լինելու պոետը ազգի, Որ իմ ճաշակին չի գալիս իսկի…»
 
  +
Այս տեսակ բաներ ես էլ կըգրեմ.
  +
{{տող|370}}Կըդնեմ մի շուն, կըհանգեմ մի տուն,
  +
Ահա քեզ եղավ՝ բանաստեղծություն։
  +
Հենց նոր դուրս եկած այս խակ տղան էլ
  +
Գըլխից այստեսակ բաներ է հանել...
  +
Սա՞ է լինելու պոետը ազգի,
  +
Որ իմ ճաշակին չի գալիս իսկի...»
 
Ու վեր կացան
 
Ու վեր կացան
Ողջ միաբան
+
Ողջ միաբան-
 
Ի ծնե անմիտ,
 
Ի ծնե անմիտ,
Խավարամիտ, 380 Հաոաջագեմ,
+
Խավարամիտ,
  +
Հառաջադեմ,
Ես ի նչ գիտեմ,,
+
Ես ի՜նչ գիտեմ,
 
Տըգետ
 
Տըգետ
Ու գետ..* Ծաղրատեղ դարձա
+
Ու գետ...
  +
Ծաղրատեղ դարձա
Ոլ էւ լըպըրձա*
 
  +
Ու էլ չըպըրծա,
Թեև ընկերներս իրանց երգերում Բարկանում էին, սպառնում գրում. «Լո՛ւռ կացեք խոզեր, ագռավներ, շներ*..» Եվ ուրիշ տեսակ շատ թունդ֊թունդ բաներ**» 390 Եվ բանը մինչև այնտեղը հասավ, Որ մի խմբագիր վերջապես ասավ՝
 
  +
Թեև ընկերներս իրանց երգերում
Թողեք, պարոններ, ի սեր Աստըծու, Բանաստեղծ չի ղա, այլ լոկ տիրացու, Եվ ոչ միայն ինքը, իրան մեծերն էլ, Իրանք էլ են խենթ, իրանց գործերն էլ* Որ չեն ճան աչում մեծերին ազգի, Որոնք չունեն խիղճ, բայց ունեն ոսկի**. Արածդ հիմա հասկանո՞ւմ ես դու,
 
  +
Բարկանում էին, սպառնում գրում.
485
 
  +
«Լո՛ւռ կացեք խոզեր, ագռավներ, շներ...»
  +
Եվ ուրիշ տեսակ շատ թունդ-թունդ բաներ...»
  +
{{տող|380}}Եվ բանը մինչև այնտեղը հասավ,
  +
Որ մի խմբագիր վերջապես ասավ՝
  +
Թողեք, պարոններ, ի սեր Աստըծու,
  +
Բանաստեղծ չի դա, այլ լոկ տիրացու,
  +
Եվ ոչ միայն ինքը, իրան մեծերն էլ,
  +
Իրանք էլ են խենթ, իրանց գործերն էլ.
  +
Որ չեն ճանաչում մեծերին ազգի,
  +
Որոնք չունեն խիղճ, բայց ունեն ոսկի...
  +
Արածդ հիմա հասկանո՞ւմ ես դու,
  +
  +
</poem>|}}
435

edits

Նավարկման ցանկ