ՏԱՂ Ի ՎԵՐԱՅ ՆՈՐԱՇԷՆ ՏՈԻՆ ԵԻ ԱՅԳԻ
Յամէն առաւօտ և լոյս
Գաբրիէլն ասէր հոգոյս.
«Արի՛, ե՛լ ի յայս այգոյս»,
Այս իմ նորատունկ այգոյս:
Քար եմ բերեր սարերոյս,
Փուշ եմ կրեր ձորերոյս.
Պատ եմ բոլորեր այգոյս,
Կասեն’ թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Ինչպէ՞ս ելնեմ ի յայգոյս,
Գէմ տար փուշ կայ պատերոյս:
Զուր եմ բերեր լեռներոյս,
Աղբիւր եմ շիներ այգոյս,
Դեռ չեմ խըմեր ի ջրոյս,
Կասեն, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Ուռ եմ աընկեր այս այգոյս,
Զտակն եմ ջրեր այս տընկոյս,
Դեռ չեմ կերեր ի պըտղոյս,
Կասեն, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Այս իմ [նորատունկ այգոյս]:
Հընձան եմ շիներ այգոյս,
Կարաս եմ թաղեր գինոյս,
Դեռ չեմ խմեր ի գինոյս,
Կասեն, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Այս իմ նորաշէն տներ[ոյս]:
Տուն եմ շիներ մէջ այգոյս,
Ոսկով նաշխած չարտըխնուս,
Դեռ չեմ վայլեր շենքերոյս,
Կասեն, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Այս իմ [նորաշէն տներոյս]:
Վարդ եմ տնկեր այս այգոյս,
Կարմիր ւ ըսպիտակ վարդոյս,
Դեռ չեմ զհոտն առեր զվարդոյս,
Կասեն, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
|
|
Ծաղիկ եմ տընկեր այգոյս,
Կանաչ ու դեղին ծաղկոյս,
Դեռ չեմ զհոտն առներ ծաղկոյս,
Կասեն, թ' «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»:
Այս [իմ նորաշէն տներոյս]:
Գաբրիէլն եկաւ հոգոյս,
Յահէն կապեցաւ լեզուս,
Խաւրաւ աչերս ի լալոյս,
Աւա՜ղ իմ կարճ արևուս,
Կասեն, թ’ [«Արեկ, ել այգոյս»]:
Առին զհոգիս ի մարմնոյս,
Հանեցին զիս յիմ այգոյս,
Մահ է, որ ելնեմ այգոյս,
Այս իմ նորաշէն տներոյս:
Ուռըն կանաչ է այգոյս,
Որթն բացւեալ է տընկոյս,
Խաղողն գոյնըզգոյն այգոյս,
Ծառեր-տունկըն շատ՝ այգոյս,
Կաս[են, թ’ «Արե՛կ, ե՛լ այգոյս»]:
Պուլպուլըն կանչէ այգոյս
Առաւօտէն մինչ ի լոյս,
Ցօղն իջանէ ի յայգոյս
Յամէն առաւօտ և լոյս:
|
|
|
|
