Քուն
Քուն
Ցուրտ Աշուն մը սարսռագին
Կը հևա իմ հոգվույս մեջ.
Կ’իջնե գիշերը. Կյանքին
Գիրքը կու լա էջ առ էջ:
Սրսփանքներ տենդագին,
Ու հծյուններ հիվանդոտ
Հոն կը հածին, կը հանգին
Եղերերգի մը տենդոտ:
Ու, – Ձյունապատ հե՜ք քընար, –
Իմ վես սիրտըս կը լըռե.
Ու հոն հեծքն ալ չի մընար.
Լոկ սարսուռն հոն կը բերե
Իր վիշտերը խոլական,
Ու տենչանքիս իմ հիվանդ՝
Ծաղիկները ա՛լ չըկան,
Չըկա՜ն անոնց բույրն ու խանդ…