Աղջիկներ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Անավարտ սպասում Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Ա՝ Աղջիկներ

Վարդան Հակոբյան

Անպայման պիտի
ԱՂՋԻԿՆԵՐ


Նուրբ ձեւերի մեջ նրանք տանում են
                       երազները այն,
Որոնք ամենուր հետեւում են ինձ,
Եվ ես չգիտեմ։
Օրս ամփոփ է նրանց թեւերում։
Նրանք գուցեեւ չեն էլ հասկանա,
Որ ինձ պես խենթի
Թեժ այրումներում իրենք այնքան կան,
Որքան իմ թաքուն տվայտանքները՝
Մի գգվանքի մեջ հալվել-կորչելու։
Նրանք չգիտեն,
Ես էլ չգիտեմ։
Ես առաջկտրուկ չեմ ուզում խաղալ
                      իմ երազի հետ,
Ի՞նչ իմաստ ունի,
Աղջիկները ինձ ճիշտ չեն հասկանա։
Ամեն-ամեն ինչ,
Իսկ դա կարող է լինել եւ թեկուզ
             մի մեղմուշ հայացք
Ինչ-որ աղջկա -
Ես ընդունում եմ՝ որպես թե անձրեւ։
Աղջիկներն ինձ ստիպում են զգալ,
(Կարծում եմ՝ իրենք գիտե՞ն, թե ինչով),
                Որ ես թռչում եմ։
Ես ա՛յն թռչունն եմ,
Որ իր թեւերը՝ անձրեւից հետո,
Չորացնում է միայն թռիչքում։