Գովասանութիւն Երեւանայ քաղաքին

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Գովասանութիւն Երեւանայ քաղաքին

Նաղաշ Հովնաթան


Գովասանութիւն Երեւանայ քաղաքին


Կամիք գովել դուք Երեւան...
Մարդիկն զուլում կերեւան,
Թուրքերն կու քաշեն բերան,
Մարդոյ գլխի կոտրեն գերան:

Հաւէն վնաս որպէս ըզհուր,
Ջերմ եւ կանանչ աղտեղի՝ ջուր,
Գորտի քաք է եւ փիս փրփուր,
Որպէս ծառի ժանգ եւ թրթուր:

Առաւօտուց կերթաս բազար,
Բօլ կու ծախեն բողկ ու գազար,
Թթու մածուն, չանախ-հազար,
Խմոր հացն կուտայ նազար:

Սափոր եւ կուժ՝ ամենն ծակ,
Քանի ջուր կածես՝ թէ դարտակ,
Ոչ աղբիւր կայ և ոչ վտակ,
Թուրքի յահէն դռներն փակ:

Րաբուն չուխէն պօրկչոց շալակ,
Գտակ կարեն, ձգեն թալակ,
Ծայրն երկար, որպէս սալակ,
Մէջն պատի հաստ քօչալակ:

Թէ մէյտանն անես օրօն,
Շատ կայ տտիպ շըպլող, տօրօն,
Շերեփ, գդալ՝ խիստ խըօրօն,
Ամենն ածես մէկ վառ թօրօն:

Չունի մէկ գովելոյ պատճառ,
Բազաստանն փնտի, մուռտառ,
Կու ծախեն խիստ խաշար, աստառ,
Թօրփա, քէչա՝ աթառ-փաթառ:

Ձեռացներն նետ եւ թուանք,
Ղաւաս կաքաւ՝ նախշուն ըռանկ,
Փողով հաց չընկնիլ մարդոյ ճանկ.
Աշխարհս՝ էժան, Երեւան՝ թանկ:

Հաւուզի փող տաս մէկ բուռն,
Հարկիզ մէկն չառնիլ ձեռն,
Աչքն կոխես շամփուրի կեռն,
Խմեցնես էշի շեռն:

Ես էլ Երեւան շատ կացայ,
Նոցա հասիաթըն իմացայ,
Հազար բան ապսպրես նոցա,
Կասես՝ ո՛ւր է. թէ՝ մոռացայ:

Կուզեն ելնեն ամենն քօչ,
Լի է մոծակ, մժիկ, բղօչ,
Ալիշվերիշն է խիստ փօչ,
Տալոյ՝ նամարդ, առնելոյ՝ ղօչ:

Նաղաշն Երեւան շատ կացաւ,
Ջիկարն այրեց, հիւանդացաւ,
Դպիտակ սառուցին զարմացաւ,
Խմեց՝ սրտիկն զովացաւ: