Երջանիկ հուշեր

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Երջանիկ հուշեր

Հերանուշ Արշակյան


ԵՐՋԱՆԻԿ ՀՈԻՇԵՐ



Ցավերուս մեջ, որ հաճախ զիս են պատեր,

Երբեմն անուշ հիշատակներ ալ ունիմ,

Ինչպես մութին մեջ փայլփլող լույս կետեր,

Որ խավարը ծակող աչքեր կը թվին:

Մերթ, երբ սիրտս տխուր կ՚ըլլա ու մինակ,

Արևին տակ բընության գոգը շրջիմ,

Երջանիկ հուշ մը կը պատե զիս համակ,

Արբշռանքով կը տարվիմ ե՛տ, անցյալին:

Ու կը գտնեմ ես զիս նորեն դեռատի,

Սիրտըս հույսով, աչքըս լեցուն ժպիտով,

Զբաղելով բաներու հետ սընոտի,

Երթալով հոն, ուր քշե զիս բաղդին հով:

Գիշերներ վառարանին դեմ պառկած,

Գորգին վրա, դիտելով բոցը կրակին,

Այրող փայտին ճարճատյունով օրորված,

Երազներս երջանկորեն կը վառին:

Ու մինչ հույզեր տրտում սիրտըս կուռեցնեն,

Վերհուշովը երջանիկ օրերուն,

Հանկարծ նորեն կը գտնեմ զիս ինչ-որ եմ,

Հիշատակներս ալ կը փախչին ա՛լ հեռուն:

Ու ակնարկըս նորեն կ՛ուղղեմ դեպի ետ,

Ճամփորդին պես, որ կը նայի այն ճամփան`

Ուրկե անդարձ անցավ և ուր` առհավե՜տ

Տեսարաններ պիտի թողու սիրական: