Էլեգիա (Իլյա Ճավճավաձե)

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Էլեգիա

Իլյա Ճավճավաձե

Թարգմանությունը՝ Հովհաննես Թումանյանի


ԷԼԵԳԻԱ


Լուսինն աղոտ լույս է փըռում
Իմ աշխարհին մայրենի,
Կուչ է գընում կապույտ հեռվում
Ճերմակ շարքը լեռների։

Ձեն չի գալիս ոչ մի կողմից,
Վրաստանը մութն ու լուռ.
Վըրացին է հաղթված քընից,
Տընքում տանջված ու տխուր։

Մենակ եմ ես։ Քընած է նա,

Քընած շուրջըս ու հեռու...
Ա՜խ, աստված իմ, քընա՜ծ, քընա՜ծ,
Ե՞րբ է արդյոք զարթնելու...