Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/187

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ՊԱՂԵՍՏԻՆԻ ՈՍՏԸ

Ասա՛ ինձ, ո՛ստ Պաղեստինի,
Ո՞ւր ես բուսել, ո՞ւր — ծաղկել.
Ո՞ր բըլուրի կամ ո՞ր հովտի
Զարդարանք ես դու եղել։

Արևե՞լքն է արդյոք շոյել
Քեզ յուր շողով ոսկեվառ,
Եվ Հորդանան բունըդ ցողել
Յուր ջըրերով զովարար.

Թե՞ քամին է աղմկելով
Խոր գիշերվա խավարում,
Քեզ օրորել լի ցասումով
Լիբանանու լեռներում։

Աղո՞թք էին արդյոք ասում,
Թե երգ երգում վաղեմի,
Երբ քո սաղարթն էին հյուսում
Խեղճ որդիքը Սաղեմի։

Եվ կա՞ դեռ այն արմավենին
Լայնատերև գանգուրով,
Անցորդներին նա տապ օրին
Պարգևո՞ւմ է հով ու զով։

Թե քեզ նըման նա՛ էլ թոշնել
Անջատման մեջ հեգ, տըրտում.
Եվ սաղարթն է նորա դեղնել
Հովտի փոշուց անկըշտում…

Ասա՛, ո՞ւմ ձեռքն աստվածավախ
Քեզ բերել է այս աշխարհ.
Տըխրե՞լ է նա արդյոք հաճախ,
Եվ ջերմ լացել քեզ համար։