Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/3

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԱՇՆԱՆ ՎԵՐՋԸ

Փըչեց ցրտաշունչ քամին հյուսիսից
Եվ այլանդակեց բընության պատկեր.
Մերկացան այգիքն իրանց զարդերից,
Մերկացան սար, ձոր, անտառ ու դաշտեր.

Երկինքը տխո՜ւր, մռա՜յլ, ամպամած՝
Էլ չի շողշողում լուսափայլ արև.
Երկրի երեսը մշուշով պատած՝
Երկնքից անվերջ թափվում է անձրև։

Լռել է սոխակ։ Պարտիզի խորքում
Ո՛հ, էլ չի լսվում քաղցր դայլայլիկ.
Լռել է սարյակ, չվել է ծիծառ.
Էլ չի գեղգեղում սիրուն դեղձանիկ։

Կեռասն ու ծիրան, կարմրաթուշ խնձոր
Էլ չեն զարդարում պարտեզի ծառեր,
Այժըմ նոցա տեղ մերկ ճղանց վերա
Քամուց խշշում են դեղնած տերևներ։

Տխուր նստել է և այգեպանը
Յուր մութ ու խոնավ, ցուրտ կացարանում,
Է՛հ. էլ ի՞նչ սրտով շրջի նա այգին,
Երբ մերկություն է նորա մեջ տիրում։

Ավերակ դաշտում, ամայի արտում
Արդեն դադրել են հոգս ու աշխատանք.