Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/43

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է



Հերի՛ք է որքան բախտը խաբուսիկ
Չքնաղ վարդերով սփռեց իմ ուղին.
Որքան ջերմ սիրո երանգներ գողտրիկ
Անհույս հուզեցին իմ մատաղ հոգին։

Նոցա ծաղկալից, անհոգ վայելքին
Ահա՛ տալիս եմ իմ վերջին բարև,
Եվ նոր ողջույնով փշալից կյանքին
Իմ երգն ու սիրտը բերում եմ պարգև։
1890


ՉԵՄ ՆԱԽԱՆՁՈՒՄ

Ո՛չ, ընկե՛ր իմ, չեմ նախանձում
Ես կույր բախտի ընտրյալին,
Որի փառքը այս աշխարհում
Մեծ տներն են ու ոսկին։
Նորա համար կյանքը չունի
Ոչ մի վսեմ նպատակ.
Նա ըստրուկ է խավար-ժանգի,
Ըստրուկ հարուստ ու անարգ։

Չեմ նախանձում ես երջանիկ
Եվ սիրավառ պատանուն.
Որին սիրո ժամեր քաղցրիկ
Փափուկ կյանք են խոստանում։
Նորա համար կույսը չքնաղ
Ե՛վ հրեշտակ է, և՛ աստված.
Կույսի սիրուն նա յուր մատաղ
Կյանքն ու սիրտն է նվիրած։

Ո՛չ, ընկե՛ր իմ, ո՛չ կույր բախտի
Ինձ պարգևած այդ փառքին,
Եվ ո՛չ սիրո եռուն կյանքի
Ախտաբորբոք վայելքին
Չեմ նախանձում… Այդ վիճակում