Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/152

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


flmg, որդուց… Դրանք հավիտյան չեն կարող տաԹել թե՛ իրենց կ թկ՛ իրենց հարազատների տանջանքն ու անպատվությունը։

11\սրդկսդին կարողաթյունն ու համբերությունը, ինչքան Էլ մեծ փնի, մի սահման ունի։ Իսկ Էն հարցին, թե Էդ տեսակ դեսլ– րամ Ռուսաստանը դուրս կգա կովի դաշտը թե չէ, կօգնի հայերիս \օև չէ, մի հարց, որի պատասխանը հենց տեդն ու տեղը ին– բը պ< Ենգիբարյանն էլ տալիս է բացասաբար, աոարկելով, թե (Ռուսաստանը պատերազմ չի ուզում, ես դրան էսպես կպատասխանեմ։ Ռուսաստանը 1877 թվականին էլ ամեն կերպ աշխա– տտմ էր խաղաղ ճանապարհով վերջացնել րոլգստական խնդի– Pfe էն ժամանակ էլ պատերազմ չէր ուզում, էսպես էլ հայտարարում էր մինչև պատերազմի նախօրյակը և պատրաստ էլ չէր իսկի, բայց ստիպված եղավ պատերազմի դուրս գալոս հետևաբար չի ոպում— ուրիշ բան է, չի գնալ— ուրիշ։

Այնուհետև պ. Ենգիբաբյանը իմ դեպի Ռոաաստանը տածած հույսերի վերաբերությամբ անկեղծության ու շիտակության հարց է հարուցանում, և ես ինձ զգում եմ ավելի ամուր դիրքի մեջ։ Նա հարցնում է, մի՞թե ես հավատում եմ, որ ոուսները եթե հարյուր տարի աոտջ հայերին օգնեցին՝ էսօր էլ կօգնեն։

Ես պատաւսխանում եմ– այո՛, էսօր էլ մեզ ոուսները կօգնեն, ինչպես օգնեցին 100 տարի աոաջ և նրանից հետո է| շատ ա£ւգամ։

1878 թվականին էլ մեզ կօգնեին ոուսները և էսօրվա դրու– թյունը չէր լինի, եթե չլիներ Անգլիան և եվրոպական պետությունների կոնցերտը։ Նա դուրս չէր բերում իր զորքերը տաճկական վիլայեթներից, մինչև սուլթանը չիրագործեր հայկական բարենորոգումների ծրագիրը, բայց նրան ստիպեցին, զորքը դուրս բերին, մեջտեղը մնացին դատարկ խոսքերն ու խոստումները, որոնց չկատարելու համար Տաճկաստանը ավելի ևս եոան– դով կպավ հայն ու հայկական հարցը մեջտեղից վերացնելու դժոխային գործին։ Նրանից հետո էլ, 90-ական թվականների կոտորածներից հետո էլ եվրոպացի դիվանագետները ասում էին. հայկական ոեֆորմների հարցը ձգձգելը կնշանակի էդ հարցը լուծելու գործԹ ապագայում հանձնել Ռուսաստանին։ Նրանցից

ա