Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/235

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ետ դարձավ։ էդ մի մասն էլ էսօր է հոշոտվում, դիակները դեո չեն թաղված, կենդանի մնացածների գլխին էլ դեո ոռնում են Ղւիջ-Գյադուկից քուրդն ու իր գնդակը, բայց դարձյալ դեպի էն հովիտը… Անդիմադրելի դեպի էն հովիտն են ձգտում մեր սրտերը, մեր մտքերը, մեր հոգիները։ էնտեղ են մեզ համար էն ամենը, ինչ որ մի ժողովրդի դարձնում են մեծ ու գեղեցիկ, էն ամենը, ինչ որ մի ժողովրդի կյանք ու ոգի են տալիս։ Դեպի մայր Արաքսի ու Եփրատի հովիտները։

ԴԵՊԻ ՄԵԾ ԿՅԱՆՔԸ

(Հայ օպտիմիււտի խ«րհրդտծտթյտննեըից-—մեծ պատերազմի ա հայկական խնդրի աոիթով)

«Բնությունը կենդանի է ստեղծել,— մարդը հառաջադիմու– թյան արդյունք է»։

էսպես են որոշել մարդկային իմաստությունն ու գիտությունը։

Հիրավի, երբ խորաթափանց հայացքով նայում եք դեպի ետ՝ անցած հեոավոր ժամանակների աղջամուղջում ձեր աչքին մոայլ պատկերանում է մարդակեր մարդը, ապա երբ նորից դառնում եք դեպի ձեր չորս կողմը՝ տեսնում եք, որ մարդը էսօր ոչ թե մարդակեր չի, այլև մարդասպանությունն էլ նրա կյանքում արդեն համարվում է մի դժբախտ դեպք, որի վերացման համար նա մեծ մտահոգություն ունի՝ բարոյական պատվերներով, պետական օրենքներով, գեղարվեստական ե ուրիշ հազար ու մի արտահայտություններով։

Դեռ սրանից էլ ավելին։ Տեսնում եք՝ նրա մեջ արմատանում, զարգանում ու ծավալ է առնում ալտրուիզմի–—այլասիրության լայն զգացմունքը, որ առաջնորդում է դեպի հանրամարդկային եղբայրությունը։

, Եվ դեռ սրանից էլ դենը։ Նրա մեջ հետզհետե որոշվում, շեշտ–

228