Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/361

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հենց այդ եմ ուտում, թեև Տուն ու մածունը դժվար են ճարվում։ Մի խոսքով շատ լավ եմ. ջուրն էլ է օգնում, օդն էլ, բայց մանավանդ ազատ լինելը։ Դիտեք, 13 տարի է, ինչ որ ամուսնացել եմ, ես ազատ լինելու հաճույքը դեո չեմ զգացած։ Այժմ էլ թեև ինձ ազատ չեմ զգում ընտանիքիս հոգսից, բայց գիտեմ, որ նրանք էլ լավ են, և միայն կարոտ է, որ զգում եմ, ոչ թե ծանրություն, որ զգացել եմ միշտ։ Իսկ կարոտը ինձ համար ամենաթանկագին զգացումն է։ Աոհասարկ հագուրդը, կուշտ լինելը— ավելի ճիշտ— հղփանալը իջեցնում է մարդուն ներքև։ Կարոտից է աոաջ գալիս ամեն բարձր բան։ Իդեալներն ի՞նչ են որ,— հոգու կարոտներ։ Եվ հենց սրա համար է լավ մենակությունը, մենակության մեջ ամենավսեմ հաճույքներ կան և դրանք այն րոպեներն են, երբ մարդու հոգին լա՜յն, խաղա՜ղ, անվրդո՜վ ծփում է և սիրտը քաղցր-քաղցր ճմլում՝ երբեմն որոշ, երբեմն անորոշ կարոտներով։ Եվ այդ րոպեների մեջ՚ն է, որ հայտնագործություններ են անում մարդիկ, ստեղծագործում են, իհարկե, ևս աոավել բանաստեղծ մարդիկ։ Նիցշեն ասում է. «Բոլոր բանաստեղծները հավատում են, թե ով որ կանաչի մեջ լեոան մենավոր լանջում պաոկած հսկի, երկնքի ու երկրի մեջ գոյություն ունեցող շատ բաներ կիմանա։ Եվ երբ բանաստեղծներին տիրում է քնքուշ տրամադրությունը, նրանք միշտ հավատում են, թե բնությունն ինքը սիրահարված է իրանց վրա ու իրանց ականջին շշնջում է խորհրդավոր, սիրային–շողոմարար ճաոեր— և դրանով թըո՛ չում են նրանք մահկանացուների աոաջ»։

Բայց պետք է ասեմ, որ ես չկարողացա մենակ լինել։ Շատ մարդիկ ծանոթացան և այժմ արդեն ծանոթների մի մեծ շրջան ունեմ այս փոքրիկ ամառանոցում, որ չեն թողնում… տխրեմ։

Լավ է, որ Դուք խաղաղություն եք վայելում, բայց ափսոս, որ մոծակները նեղացնում են, կամ ինչպես Դուք գրում եք՝ «այդքան փոքրիկ արարածները թունավորում են մարդու կյանքը»։ Այդպես է. փոքրիկ արարածներն են կյանք թունավորում– մեծ արարածները թույն չունեն, նրանք միայն կյանք կարող են տալ։ Բայց շատ միք հուսահատվիլ. տեսնո՞ւմ եք, մի թեթև քամի է

852 ,