Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ1.djvu/479

		Ու ետ դառնում կրկին մոլոր,
		[Թաքչում տխուր] Հուսակտուր ու գլխիկոր
		[Հուսակտուր] Թաքչում դարձյալ սրտիս խորքում՝
		Իր հին ծանոթ ավերակում։
5 Բ ինք.	Ունի նաև՝	Պըտըտում է լուռ անմըռունչ,

1900 ՕՋԱԽԻ ԵՐԳԸ (էջ 187)

14 ինք.

Ունի նաև՝

Ամեն բան [մնաց] իզուր, անկատար,

«ԻՆՉՈ՞Ւ ԷԴՊԵՍ ԻՆՁ ՄՈՌԱՑԱՐ…» (էջ 188)

1	Մճ, ԲԹ, ԲԲ	— Ինչո՞ւ այդպես ինձ մոռացար,
3		— Ինչո՞ւ այդպես մեզ մոռացար,
7		Շատ եմ փոխվել այն օրից վեր,
8	Մճ, ԲԲ	Այնպես մի ցա՜վ ունեմ ես…
	ԲԹ	Այնպես մի ցա՜վ ունիմ ես…
10	Մճ	Ասավ սիրունն անձնըվեր.
12		Ասին սարեր ու ձորեր։
14	ԲԲ	Ճար չի անի իմ սըրտին,
16	Մճ	Չեք դիմանալ էս դարդին։
16	Մճ, ԲԹ	Ա՜խ, իմ դարդը… Բայց ո՞նց անեմ,
16-	ից հետո ՄՃ, ԲԹ, ԲԲ	Որ իմ դարդը իմանաք.
		Սիրտս խորն է, թե բաց անեմ,
		Սիրտըս խորն է, լեզուս՝ փակ…[1]

1. ՄՃ-ում վերջին տողը՝ Սիրտըս խորը, լեզուս՝ փակ․․․