Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ2.djvu/484

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


<ՊՐՈՄԵԹԵՈՍ ԵՎ ՍԻԶԻՖ>
(Էջ 315)
Ինքնագիր

իսկ այն մտքերն [ընկնում են] ցած


1900-ական թվականներ

ԼՈՂՎՈՐ

(էջ 316)
Սուզվող
Տարբերակ

Ով կըհամարջակվի ասպետ կամ

ծառայող (մանկլ>ավիկ>)

Խորասուզվելու այս անդունդի մեջ,
Մի ոսկե բաժակ ձգում եմ ես [մեջ]

ցած,

Սև բերանը արդեն նրան կուլ տվավ:
Ով ինձ այդ բաժակը ցույց տա նորից
Նա կարող է [նրան] իրեն պահել,

իրն է:

Թագավորն այս ասում է գցում

ժայռի բարձունքից

Որ ցած է իջնում (ընկնում) ծովը

(սահմանի վրա)

Բաժակը խավար անդունդի որկորը:
Ով է այն սրտոտը, հարցնում եմ կրկին
Այս խորության մեջը նետվելու համար:
Եվ ասպետներին ու ծառայողները

(մանկլավիկները) նրա շուրջը

Լսում են ու գնում են լուռ.
Նայում են ցած վայրի ծով
Եվ ոչ ոք չի ուզում բաժակը հանի: