Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/257

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Միայն սըրանից ա՛զատ արա մեզ.
Ո՛չ գառն է ջոկում, ո՛չ գայլ ու աղվես,
էս քաղքի գըլխին փորձանք կըբերի,
Գայլերոց կանի, կըտա՝ կավերի։
Ելավ՝ Դավթի մոտ գընաց Օհանը.
— Հը՞, Դա՛վիթ, ասավ, ո՛նց է քու բանը[1]
— Հո՛րեղբայր Օհան, շատ է դըժար բան[2],
էն կարմիր, անպոչ գառները որ կան,
Խելոք են, ամա պոչավոր գառներ
Ցըրվեցին, փախան ողջ սարերն ի վեր,
Էնքան վազեցի, որ ելավ հոգիս,
էլ իսկի տըրեխ չըմընաց հագիս։
— Դավի՛թ ջան, ասավ, էդ շատ է դըժար․
Նետ֊աղեղ եմ ես շինել քեզ համար,
Նետ֊աղեղըդ առ, գընա որս արա,
Ման արի ազատ սարերի վըրա։
Նետ֊աղեղն առավ Դավիթ Օհանից,
Հեռացավ քաղքից, քաղքի սահմանից
ԲԲ, ՀԴ 236 Իմ ամբողջ տարվա ապրուստը կըտրում։
ԲԲ, ՀԳ 289 Կեսից պատառված
321 Որ գան էն շաբաթ կանգնեն ու բանեն,
ՀԳ 331 Ու երբ շեն արեց հոր վանքը նորից,
ՀԳ 348 — Գըլխի՛ս վըըա, ասաց, ի՛մ տեր,
ԲԲ, ՀԳ 379 Մի՛ կոտորի, մի՛ տա մահու,
ՀԳ 381 Ասեց, բերավ շարան֊շարան
ՀԳ 416 Եկել է Սասմա քաղաքի վըրեն
ԲԲ, ՀԳ 419 Թալան են տալի բովանդակ Սասում,
426 Ցույց տուր ինձ հապա, ո՞րտեղ են ուզում։
432 Շաղգամը թողեց Դավիթը՝ գընաց։
443 Թե չէ՝ կըգընամ, արևս վըկա,
447—448 — Կորե՛ք, գընացե՛ք, դուք Մըսրա շըներ,
Որոտաց Դավիթ, ասես ամպ լիներ.
  1. ՀԳ— Հը՜, Դա՛վիթ, ասավ, ո՜նց է քո բանը։
  2. ՀԳ— Հո՛րեղբայր Օհան, շատ է դըժվար բան,