Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/357

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


523—538 տողերի դիմաց, աջ լուսանցքում՝

Իրական և բանաստեղծ<ական> աշխարհքների տարբերությունը— սահմանը— որտեղ դառը, փուշը, դժարը, գեղեցիկը վերջանում են, որտեղից սկսվում են անուշը, լավը։

535 ա Անկարող է ամեն մարդ էլ չըգընա
բ Ամեն մի մարդ չի կարող խըմել < ․ ․ ․ > այն ջըրից։

536—537 տողերի միջև, ձախ լուանցքում. «խրատո թողնել»։

542— 543 Բայց դու եթե անցար— [մի քիչ կերթաս] և ահա
Սերվարդի երկնանըման ապարանքը կերևա,
545 Որ քեզ հաղթեն, ուշքըդ խլեն, [կուզեն] լինեն քեզ խափան,
547— 548 Հարյուր տարեկան հին մեռելը գերեզմանում ծիծաղի։
Թե կարենաս արհամարհես, սիրտըդ [ամուր սևացնես],
551 ա Թե չպետք է տաս պատասխան, զղջում չանցնի քո մըտքեն,
բ Չպետք է դու տաս պատասխան, նույնիսկ անցնի քո մըտքեն,
գ Չըպետք է դու տաս պատասխան— ոչ անցնի քո մըտքեն,
դ Ոչ հայհոյանք, ոչ պատասխան պետք է չանցնի քո մըտքեն,
553 ա Նրանք կըլռեն, և դու անփորձ ապարանքին կըհասնես
բ Դու կհաղթես ու կընկատես ապարանքը < ․ ․ ․ >
558 Խոյն ու առյուծ հսկում են [միշտ] նրա երկու կողմերին,
560 ա Եվ սովատանջ նրանք կանգնած, հսկում են միշտ կատաղի,
բ Եվ սովատանջ նրանք կանգնած, հսկում են անքուն իրար մոտ,
561 Դու կըփոխես խոտը խոյին— միսը կըտաս գազանին,