Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/39

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մինչև մեկել ոտըդ շուռ տաս,
Կըհասցընեմ», ասավ սև ձին։

XXIV

  Սև ձին քաշեց Ձենով Օհան,
830 Ձախը դըրավ ասպանդակին,
Աջն էլ մինչև շուռ տար վըրան,
Կանգնեց Սասմա սարի գըլխին։

  Տեսավ՝ Դավթի նըժույգն անտեր
Սարերն ընկած խըրխընջալով,
Ներքև Մըսրա զորքը չոքած,
Ինչպես անծեր ծըփուն մի ծով։

  Օխտը գոմշի կաշի հագավ,
Որ չըպատռի իրեն զոռից,
Կանգնեց Օհան, ամպի նըման
840 Գոռաց Սասմա սարի ծերից։

— Հե՜յ-հե՜յ Դավի՜թ, ո՜րտեղ ես դու
Հիշի՜ր Խաչը քո աջ թևի,
Սուրբ Տիրամոր անունը տո՜ւր,
Ու դուրս արի լույսն արևի…

  Ձենը գընաց դըմբդըմբալով՝
Դավթի ականջն ընկավ հորում.
— Հա՛յ-հա՜յ, ասավ, հորեղբայրս է,
Սասմա սարից ինձ է գոռում։

  Ո՜վ Մարութա Աստվածածին,
850 Ո՜վ անմահ խաչ պատարագի,
Ձե՜զ եմ կանչել,— հասե՜ք Դավթին…
Կանչեց, տեղից ելավ ոտքի,

  Էնպես զարկեց ջաղացքարին՝
Քարը եղավ հազար կըտոր,