Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ4.djvu/509

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


բ Միայն մնացողների համար էր ցավում։
143 ա Ձայն տվի նրան վախից կատաղած.
բ Ձայն տվի նրան վախից խելառ.
152 Ընկած չոր ձեռքը վերցրի ու, ավա՜ղ,
156 Կատաղի զգացմունք — երբ գիտենք, որ նա,
163 Այդ ես չըգիտեմ, երբեք չիմացա։
164 ա Դեռ օդը հատավ, մթնեց ամեն բան,
բ Դեռ օդը հատավ, մթնեց ամեն ինչ,
165—167 Եվ ապա կամաց մութին խորթացա։
Զգացմունք կամ միտք— էլ ոչինչ չըկար.
Քարերի միջին կանգնած մի [պաղ] քար
178 Խորին լռությո՜ւն, ու կանգնած օդում
188 Եվ ես այն ժամին չէի նըկատում
207 ա Սակայն ինձ նըման հույսը չէր [կտրած]։
բ Սակայն ինձ նըման չէր հուսահատած։
208 Նորա համար էր եկել նա մենակ,
216 ա Միայն չըգիտեմ,— քաշած գերություն,
բ [Սակայն] չըգիտեմ,— քաշած գերություն,
221 Ինձ տվավ անչափ խինդ ու արցունքներ:
225—226 Որ մի հողեղեն արարած Էր սա․․․
Մի՞թե կըթռչեր եղբայրըս այնպես
227 ա Նա չէր թողնիլ ինձ մենակ նորից նոր,
բ Ու ինձ կըթողներ մենակ նորից նոր,
229 Ինչպես որ մի ամպ, արևոտ մի օր,—
260 Ճերմակին <1 անընթ.> քաղաքը,
281 Ես երբ շտապով իջա դարձյալ ցած,
288 տողից հետո՝
[Ասես նորափոր շիրիմը մըթին,
Մեր աչքի առջև կըլանեց մեկին]։
289 Ու ես չիմացա — ուր եմ գընալու,
304 Մենք բնակիչներ բոլորս մի տան
306 <. . .> ում որ ուզեի՝ կըսպանվեր
309 Այնքան մընալով օրեր, տարիներ,