Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/34

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ետ կանգնի խայտառակությունից։ Փոքրիկ Մարուշը կպել էր Սիմոնի փեշերին և յուր վախեցած աչքերով մեկ խոսողների երեսին էր նայում, մեկ Սիմոնի։

Այս ժամանակ դատարանի լուսը մթնեց, և յուր ահագին գայլենի քուրքը ներս բերեց գյուղի հարուստներից մեկը` Պետրոս աղեն։

— Ի՞նչ խաբար ա, ի՞նչ եք ղալմաղալ անում,— ծանր-ծանր հարցրեց աղեն։

Եվ բոլոր պատմությունը, թեպետ հայտնի էր իրան, ուշադիր լսեց, իբրև թե նոր էր իմանում։

Գլուխը պտտելով խոր հառաչեց գյուղի հայրը և խորհըրդավոր ձայնով դարձավ շուրջը.

— Գետինը մտե՛ք․․․ ձեններուդ կտրեցե՛ք, անաբուռներ, աննամուսնե՜ր․․․

Այս խոսքերն այնպիսի ազդու կերպով արտասանեց, որ բոլորն էլ գլուխները կախ արին, և եթե մի օտար մարդ լիներ, կկարծեր, թե ամաչեցին։

— Սրան մտիկ արեք, սրա՛ն,― գլուխը վեր քաշելով, ձեռքը դեպի Սիմոնը մեկնեց աղեն,— օղլուշաղի անունը բերել ա գցել գեղամեջ…

— Բա սուս կենա՛մ… նամուսս գետինն եք կոխել… բա սուս կենա՞մ…— գոռալով ընդհատեց ուստա Սիմոնը։

— Բաս ի՞նչ կանես, որ սուս չես կենալ…

— «Ի՞նչ կանե՜մ…», արին կանեմ, արի՜ն…

— Ա՛յ տղա, դեռ կանգնած ե՞ք, էս րոպեիս գնացեք, սրա կնգանը բերեք,— տեղիցը վեր թռավ տանուտերը։

— Կացե՛ք,— աչքերը չռեց աղեն, և նորից աղմուկն ընկավ։ Այս ժամանակ տանուտերն ու Պետրոս աղեն իրար մի քանի խոսք ասացին։

— Սո՛ւս կացեք,— ձայն տվեց աղեն,— ի՞նչ եք գորտան ժամատուն շինել… Սանդրո՛, էստեղ արի։

Սանդրոն մոտեցավ։

— Մի հինգ մանեթ հանիր էստեղ։

— Ախար զուր ա, է՛, աղա։

— Ես քեզ ասում եմ՝ հանի՛ր։

— Ախար զուր ընչի՛ հանեմ։

32