Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ5.djvu/547

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


– Ա՛յ տղա, կամաց, լսող կլինի։

– Ա՛յ տնաքանդ, բա դու հասկանում չես մի վերստաչափն ինչքան կըլի։

– Ադա, հասկացա՞ ու արի, ես ինչ գիտեմ վերստս ո՞րն ա։

– Առաջուց պետք է լավ ինք միտք արել– մի նշանով տեղ ինք ասել։

– Ո՞վ միտք կաներ, թե էսպես բան կըլի։

– էս ինչ՝ շանորդի քննիչ էր։

– Քննիչն ի՞նչ անի, էդ Սուրեն շանորդին արավ։

– Ա՜խ, թե մի էս կպրծնենք։

Քննիչը հանկարծ մթնում.– Բավական էր. դուրս եկեք։

ՍՈԻՐԵՆ.– [1]Լուս արեք։

– Շնորհակալ եմ, պ. Սուրեն։

– Լուս արեք, լո՛ւս։

Խոսում են կապած.

– Ա՛յ տա, բա էդ խաչի ավետարանի միջին զորություն չկա, բա էս որ սուտ երդում կերանք, մեզ հարցմունք չի ըլիլ, զուր երդում կերանք։

– Տո ին՞չ ես դարտակ–դարտակ խոսում․ էն ո՞ր սուտ երդում կերածի գլխին երկնքիցը քար վեր ընկավ, էն ուսում առածներն ամեն օր համ խաբում են, համ սուտ մեղքում, նրանք․․․

Զանգերի ձայնը լսում է։ Սուրենը մենակ.

– Երդվելու են գնում։

– Ո՜վ, սրբություն և․․․ [2] ։

Սուրենը իր ծառերն ու տունկերն է խնամում և խոսում բանբերի հետ, երբ վրա են հասնում գյուղացիք[3]. խուզարկությունը մեղրի և ապա –

– Ծառերը տափահան են անում, թե թռչունները քո ծառերի վրա գալիս են, հավաքվում, մեր արտերն ուտում։

  1. [չար]
  2. [դուռը բաց արեք]
  3. [հետո]