Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ7.djvu/311

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է




Թարգմանած է.

Приюта нет родного мне.

Մար բառը Ախվերղյանն էլ է ընդգծել ու թողել։ Բայց ակնհայտնի է, որ մարդ բառն է և գրչի սխալ է։ Էդպես են ցույց տալիս և ետևից եկող հանգերը՝ փարդ ունենամ և դարդ ունենամ։

Անպայման չի հասկացված և սրա հետևյալ տունը։

Սայաթ-Նովեն ասում է․

«Սիրտըս փուրումըս սըքուր է, ալ աչկիրըս լաց է անում․

Ծօվըն նընգած ամբի նըման դօշս ու եախէս թաց է անում․

Քանի վուր մըհլամ իմ դընում, դուգունս էլ խիստ բաց է անում․

Հալվէցա, արնաքամ էլա՝ եարէս հիդարած գիդէնաք»։

Թարգմանած է․

Но сердца траурен наряд, и кровь из глаз струится вновь.

Как тучи на море лежат, так жаждет грудь упиться вновь.

Лечить я рану сердца рад, но можно ль исцелиться вновь?

Так истекаю кровью я, ах! Я отвергнут милой, знай!

Նույն երեսում․

« Բօյէմեդ չուրս մատն ավէլի լըցվիլ է դօշդ ու թիկունքըդ․

Զարօվ աբրէշումօվ հուսած մազիրըդ՝ շաղին կարօտ է»։

Թարգմանած է․

И только стан прекрасный твой овалу плечь твоих под стать!

А золото твоих волос давно луча дневного ждет!