Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ7.djvu/621

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է




ՄԵՐ ՍՐԲԱԶԱՆ ՀՈՎԻՏՆԵՐԸ

(էջ 164)

Տպագրվել Է Հր, 1915, 31 մարտի, № 68, այնուհետև առանց «Բայց դարձյալ դեպի Էն հովիտը․․․» տողով սկսվող վերջին հատվածի՝ ԵԺ IV, 309- 310։ Արտատպվում Է Հր-ից։ 1 Սան-Ստեֆանոյի պայմանագրով Ռուսաստանը Թուրքիային վերադարձրեց իր՝ Հայաստանում գրաված գավառները։ Այդ ժամանակ ռուսական զորքերի հետ երկրից գաղթեցին բազմաթիվ հայեր, որոնց միայն մի մասը հետագայում վերադարձավ նախկին բնակավայրերը։

Հ

ՀԱՅ ԳՐՈՂՆԵՐԻ ԸՆԿԵՐՈԻԹՅԱՆ ԿՈՉԸ

(էջ 166)

Պատկանում Է Թումանյանի գրչին, ԳԱԹ, Թֆ, № 212 պահվում Է ինքնագիրը, Տպագրվել Է Հր, 1915, 21 ապրիլի, № 85, հետևյալ ծանոթությամբ. «Այս կոչը ուղղված Է Ամերիկայի, Իտալիայի, Բոլգարիայի, Ռումինիայի, Անգլիայի, Ֆրանսիայի և այլ պետությունների գրականագետներին և խմբագրություններին»։ Այնուհետև տպագրվել Է ԵԺ IV, 310—311։ Արտատպվում Է Հր-ից։ Ինքնագրի և Հր-ում տպագրվածի միջև կան տարբերություններ, որոնք տալիս ենք «Տարբերակներ» բաժնում։

ՎԱՆ ՈԻ ԵՐԵՎԱՆ

(Էջ 167)

Տպագրվել Է Հր, 1915, 10 մայիսի, 101, ապա, մի հատված՝ «Кавказское слово», 16 մայիսի, № 109, այնուհետև՝ ՈւՀ 2, Էջ 359-361, Արտատպվում Է Հր-ից։ 1 Երևանի բերդը ռուսական զորքերը գրավել են 1827 թ. հոկտեմբերի 1-ին։ 2 Գրիբոյեդովի յեդովի «Խելքից պատուհաս» կատակերգությունը առաջին անգամ բեմադրվել Է 1827 թ. հոկտեմբերին, Երևանի բերդում, ռուս սպաների ուժերով։ Բեմադրությանը ներկա Է եղել հեղինակը։ 3 Նկատի ունի «Սար ու ձոր սասանմիշ Էլան, զարմացան» տողով սկսվող ոտանավորը, որ Աբովյանը մեջ Է բերում «Վերք Հայաստանի» վեպի երրորդ գլխում՝ նկարագրելով հայ ժողովրդի հրճվանքը պարսից