Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ7.djvu/94

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մեր հավերին ջու, ջու, ջու, յադ (օտար) հավերին քշա, քշա։

Կամ թե չէ՝ առնենք Արաբաջյանի «Մայրենի լեզուն»։

Տպած է (ա. 23).

Շան հաչալուն չեն հավատալ։

Պետք է լինի.

Շան կաղալուն չեն հավատալ։

Տպած է (բ. 22).

Մոտիկ հարևանը բարեկամից լավ է։

Պետք է լինի.

Մոտիկ հարևանը հեռու բարեկամից լավ է։

Տպած է (բ. 25).

Գժի համար ամեն օր նոր տարի է։

Պետք է լինի.

Գժի համար ամեն օր զատիկ է։

Տպած է.

Ճանճն ինչ է, ճմուռն ինչ լինի։

Պետք է լինի.

Ճանճն ինչ է, ճենճն ինչ լինի։

Կամ «Դասընկերի» մեջ. մատների վեճը ժողովրդ<ական> նյութի մեջ ասում է՝ քույրերը վրա թափեցին բութին ծեծեցին, դրանից էլ մնաց կարճ ու սևերես։ Իսկականն ասում է՝ աստված զարկեց բութին էնպես, որ ներքև գնաց ու մնաց ամենից կարճ։

Տպած է (բ․ 53)։

Մանըդ մանի՛, թել արա՛, կոտրած սրտիս լույս արա՛։

Էս ժող<ովրդական> երգից է։ Պետք է լինի.

Կոտրած սրտիս մել արա։ Մել կնշանակի հույս, ապավեն։

«Մի խումբ ուսուցիչների» կազմած «Մեր դպրոցում» ասում է (32).

Վարդ եմ պոկել մաղերով,

Դուրսը դրել շաղերով։

Պետք է լինի.