Էջ:Թումանյանի ԵԼԺ հ8.djvu/96

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


յանն էլ իր Թիֆլիսի բարբառով, Թիֆլիս քաղաքի տիպերով, քաղաքի վարքն ու բարքն է բեմ հանում և ահա գրական մի ամբողջ շրջան—մեր նախորդ շրջանը, որոնց մի մասն արդեն իջել են գերեզման, մնացածների էլ երկար տարիների հոբելյանն ենք կատարել և մեզ հետ նրանք, որ սկսեցին [նրանց հետ ենք] մեր նոր գրականությունը։

Ինչ են ուզում
Երկու ճանապարհ.


Շահազիզ —

[Պռոշյանը—խոսում է Աշտ<արակի> գյուղացու լավ ու վատ օրից։

Երկու ձայն, երկու ուղղություն, երկու կողմ են քաշում․ և սկզբից արդեն պարզ էր ու որոշ—Շահազիզ—չէ մեզ պիտո են:

Պռոշյանը, որ աշխարհագրական ու լեզվական կապերի պատճառով թյուրիմացությամբ ինքն իրեն Խ․ Աբովյանի աշակերտն է համարում, թեկուզ նրանից առած լինի։

Ինչ է տալիս—կյանքը ինչպես որ կա, նրա բողոքը վաշխառուի դեմ է, դավաճան ընկերի, միկիտան սաքոների, որդիների[ն] [ճնշող] սիրո վրա խնդացող ծնողների. Ահա օր․ Սունդոլկյանը. իր…

Ահա Ղ․ Աղայանը։ Բայց ավելի լավ է, որ ինքն ասի։ Իր դրական գործունեության սկզբներում նա ասում է.

էջ 7․

Գրում է Անահիտ—արհեստ<ական> փաս<տերով>։

[Ահա օրինակ Սունդուկյանը]․

Խաղաղ մարդիկ, անվեհեր գործիչներ, որ դիմում են միշտ դեպի կատարյալն ու դեպի բարին։

Մյուս խումբը

Այն ժամանակ, երբ բարի Շահազիզը մտածում է ազգի լուսավորության վրա և որոշում է.

92