Էջ:Ինչ է, ով է (What is, Who is) vol. 4.djvu/219

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Իսկական վարորդը խիստ կարգապահ մարդ է,ոջ մի վայրկյան ուշադրությունը չի շեղում ճանապարհից:Նա անգիր գիտե ճանապարհային նշաններն ու փողոցային երթևեկության կանոնները և երբեք,ոչ մի դեպքում դրանք չի խախտում:

Վարորդը մի օրենք ևս ունի.նա միշտ օգնուտյան է հասնում ուրիշ վարորդի.եթե նրա ավտոմոքենան խափանվել է. միշտ օգնում է ճանապարհային փորձանքի մեջ ընկած ցանկացած մարդու:

Վարսակ

Վարսակը հացահատիկային բույս է ՍՍՀՄ գյուղատնտեսուտյան մեջ այն զբաղեցնում է երրորդ տեղը ցորենից և աշորայից հետո:Վարսակի ընդարձակ դաշտերը շատ գեղեցիկ են, քամուց անգամ նրանք ալիք-ալիք ծփում են ու արծաթին տալիս:Կենսալից արևից հասունանում են ամուր թեփուկով պատված երկարավուն հատիկները:Թեփուկապատ վիճակում հատիկն օգտագործվում է միայն իբրև կեր:Իսկ մարդու սննդի մեջ այն օգտագործելու համար թաղանթը պետք է հեռացնել:

Մարդիկ վաղուց են նկարել,թե որքան օգտակար են վարսակից վարսակից պատրաստված բոլոր սննդամթերքները:Ստվարաթղթե տուփեր կան,որոնց վրա պատկերված է ճպտացող,առողջ ու թմբլիկ մի մանկիկ գդալ ձեռքին :Այդ տուպերով վաճառվում է դեղնագորշ,հացի հաճելի բույրով,քաղցրահամ վարսակալյուր:Այն ստանալու համար վարսակի հատիկները թեթևակի խաղում են կամ թրջում,հետո՝ բովում,աղում մաղում:Վարսակի ալյուրից զանազան բլիթներ են թխում,կիսել և այլ անուշահամ թխվածքներ պատրաստում:

Համեղ է նաև վարսակի ձավարի շիլան,հատկապես փշրած կամ ճզմված հատիկներից պատրաստվածը, որը կոչվում է«հերկուլես»:Սա անգլիացիների ազգային կերակրատեսակն է, որը նրանք ուտում են արավոտյան:

Վարսակը ընտանի կենդանիների հիանալի կեր է:Օգտագորցում են նրա ոչ միայն հատիկները,այլև ցողունները:Հաշախ կոլտնտեսուտյուններում վարսակը ցանում են վիկի հետ միասին և հավաքում այն ժամանակ, երբ հատիկները դեռ հասունացած չեն լինում:Այդ խառնուրդից սննդարար ու բուրավետ խոտ է ստացվում:Իսկ վարսակի ցղոտն ավելացնում են ձիերի կովերի, ոչխարների և այցերի կերաբաժնին:

Մեր հանրապետուտյան տարացքում վարսակը մշակվում է համեմատաբար խոնավ կլիմա ունեցող լեռնային շրջաններում:

Վարուժան Դանիել Գրիգորի

(1884—1915)

Բելգիայի Գենտ քաղաքի համալսարանում,նրա մատենադարանի մեց սրահի պատին ամրացված է մի հուշատաղտակ Դանիել Վարուժանի դիմաքանդակով,ինչպես նաև հայերեն,ֆրանսերեն ֆլամանդերեն արձանագրությամբ այն մասին,որ 1905—1909 թվականներին նա սովորել է Գենտի համալսարանում:Այս իրողությունը հարգանքի տուրք է հայ մեց բանաստեղծի հիշատակին,որն իր նման շատերի հետ գազանաբար սպանվեց 1915թ. Մեց եղեռնի ժամանակ՝ թուրք բարբարոսների ձեռքով:Բայց մնաց նրա ազատասիրական ու հայրենասիրական,համամարդկային հնչողություն ունեցող պոեզիան,որն անմահություն բերեց հեղինակին:

Դանիել Վարուժանը ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Մերաստիայի նահանգի Բրգնիջ գյուղում: Հայերենի գեղեցիկ բնաշխարհը, գյուղի մոտով հոսող Ալի գետը, նրա վրա խոնարհված ուռենիները, դաշտերն ու լեռներն անմոռաց տպավորություններով են լցրել ապագա բանաստեղծի հոգին: «Բրգնիջը էությանս հիմնաքարը կկազմե»,-հետագայում հիշել է ինքը: Հայերենի գյուղում էլ նա ստացել է իր նախնական կրթությունը:

Երբ 12 տարեկան էր, մայրը նրան տարավ Թուրքիայի այն ժամանակվա մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլիս, ուր տարիներ առաջ աշխատելու էր եկել հայրը: Դա մի ժամանակ էր, երբ թուրքական կառավարության, արյունարբուսուլթան Աբդոիլ Համիդ Երկրորդի կազմակերպած հայկական կոտորածների հետևանքով հաղվում էր հազարավոր անմեղ հայերի արյունը: Այդ տարիների տեսածն ու ապրածն էլ հետագայում դարձան բանաստեղծի ստեղծագործության հիմնական թեմաներից մեկը:

Կոստանդնուպոլսում Դանիելն ուսումը շարունակեց Բերա և Գատըգյուղ թաղամասերի