Էջ:Ռաֆայել Պատկանյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1.djvu/201

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


1887

ԳՈՒՍԱՆ

Նվեր բարեկամական Տ. Վառվառեին



   Գուսան, ինչո՞ւ է քու ձայնը լըռել,
Փանդիռըդ ինչո՞ւ կախած է պատին,
Ինչո՞ւ է վիշտը քու հոգին տիրել,
Էլ հըրճվանք չի կա քու ազնիվ սըրտին։

   5 Թե աստված սիրես՝ թո՛ղ էդ ձանձիրը,
Խըմե՛ փըրփըրած էս Գողթան գինին,
Նորից ձեռքըդ ա՛ռ խոսուն փանդիռը,
Վերջ դիր հոգեմաշ այդ քու վըշտերին։

   Պատմե՛ մեր հայոց նախնյաց կենցաղը,
10 Սըխրալի գործքը հինօրյա քաջաց,
Հայ պատանեկաց երգըն ու խաղը,
Կաթողին սերը հայ օրիորդաց...

   Գուսանն ալեզարդ իր գլուխը շարժեց,
Մոլորված աչերն պըտըտցուց չորս դին,
15 Սըրտի խորքիցը ծանըր հառաչեց,
Ու ասաց իր շուրջ կայնած ամբոխին.

   — Երգեմ ես, բայց ի՞նչ, երկաթյա շըղթա՞ն,
Որ կաշկանդել է ձեռքըն իմ ազգին,
Թե՞ ծանըր լուծը և կամ խարազան,
20 Թե՞ հայի կըրած կյանքը դառնագին:

   Աշխարհքում մընա՞ց անեծք, թուք և մուր,
Որ չըլինեին մեր վըրա թափած,