Էջ:Ս. Մեսրոպ.djvu/31

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


•հային մայրաքաղաքներ են եղել, որոնք յ՜ մրմ մոխրի կոյտեր են ներկայացնում։ իսկ

ասյս խղճուկ դիւղը գասաաա ու $&սաս& է էէնացել իր ձորի ծայրի՛ս, ապրել է ն ապ

յ՝ու մ է

Մ ասելով Օգակսան, աքւր կարելի է ուղդել քայլերը, եթէ ոչ ղէպի եկեղեցին, Մեր մ՜ամ$ճնաքլների աքի շթնութիւն է դա բարձր դաԱղակասաԱով, բաւական մաքուր ու վայելուչ տեսքով։ Ներսից էլ լաւ տպաւորութիւն է թողնում. ղիլղական եկեղեցուց քիչայո,

.քիչ—աւել մի բոքսի է նման/ կողմի խոբաԱում մի դուռ ՛է բացվում, մի քանի աստիճան ցած էք ղԱում և ձեր աոֆե, քաբէ կամարների յ ա ւի ա ե՛ն ական ցուրտ լո֊ութեան ու մթութեան մէֆ, սպիտակին է աալիս մի ցածրիկ, տափակ ու աԱղարդ քար։ Ահա Ա. Մեսրոպր…

Այստեղ թող լոհն ուխտաւորի դգացմունքներր։ Սիրան էլ այս անձուկ ու մութ խորշի նման էդատ բահ է պարունակվում նրա մև ք , բայց դրսի աշխարհը նրան չէ տես՜նում և լսել չէ կարողէ Այն միայն հնարաւոր է այստեղ ասել, որ գհբեզմաԱր հարկադրում է խորթս, սձւսահման շԱոբհակալութեամբ չրքքվել ղէպի այս խաւարն ու խոԱաւութինը, այս քարերն ու կամա/ձւերը, դարաւոր 4ա. ւաաարիմ ալանդապահներըւ Այցելուն գիաէ