Էջ:Րաֆֆի ԵԺ հ6.djvu/546

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


— Այդ ավերակներից ավելի ապահով տեղ չկա, — պատասխանեց ներքինապետը։

— Նա իմանո՞ւմ է, որ ես այստեղ սպասում եմ նրան։

— Իմանում է․ ես նախապես հայտնել եմ բոլորը։

— Ծանո՞թ է ճանապարհների հետ։

— Դերվիշը կառաջնորդե նրան։

Դրսից լսելի եղան սուլելու ձայներ։

— Գալիս են․․․ — ասաց ներքինապետը և շտապով դուրս եկավ խուցից։

Այդ լուրը այնպիսի մի ուրախություն ազդեց տիկնոջը, որ նա ամբողջ մարմնով ցնցվեցավ։ Այդ ցնցումից զարթնեց Ֆաթիման, որ նրա ծնկների վրա պառկած էր։

— Ես մի լավ երազ տեսա, մայրիկ, — ասաց նա․ — կուզե՞ս, պատմեմ։

Մայրը ուշադրություն չդարձրեց նրա երազի վրա և ցնորվածի նման վազեց դեպի խուցի դուռը։ Այդ միջոցին մի երիտասարդ գրկեց նրան։

Դերվիշը, ներքինապետը, Ջումշուդն ու Աղասին մնացին խուցի դռանը, ներս չմտան, որ իրանց ներկայությամբ չխանգարեն երկու վաղեմի սիրահարների հոգեզմայլությանը։

— Այդ ո՞վ է, մայրիկ, — հարցրեց Ֆաթիման։

— Քո հայրը, զավակս, — պատասխանեց մայրը։

Իշխանը մի ձեռքով բռնեց տիկնոջ ձեռքից, մյուսով Ֆաթիմայի ձեռքից, և դուրս եկան խուցից։ Այդ միջոցին մոտեցավ դերվիշն ու ներքինապետը և օրհնեցին նրանց բախտավորությունը։ Նույն արեցին Ջումշուդն ու Աղասին։

Հեռանալով վանքի ավերակներից, նրանք դիմեցին դեպի անտառը, որի մեջ պահված էր իշխանի ձիավորների խումբը։

Այստեղ իշխանը բռնեց դերվիշի ձեռքը, և հրաժարական ողջույն տալով, ասաց․

— Շնորհակալ եմ ձեր բարեսրտության համար, դերվիշ, ես չեմ մոռանա ձեր առաքինությունները։

Ավելի սրտաշարժ էր տիկնոջ հրաժարականը․

— Ես հոր կողմից անբախտ եմ եղել, դերվիշ, — ասաց նա․ — իսկ դուք ամբողջ տասն տարի մխիթարել եք ինձ, և ինձ վրա հայրական խնամք եք ունեցել։ Թույլ տվեցեք ինձ համբուրել ձեր աջը, և այդ թող լինի իմ խորին երախտագիտության հատուցումը։