Էջ:Armenian classical poetry vol 1.djvu/38

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


***
Բարձըր սարերու հովիկ,
Վար իջել, դըռնակն է ծեծել,
Նորուկ ջահելուկ հարսնուկ
Գիտցել թէ ղարիբն է դարձել։

Զարթնել է ու վեր ելել,
Ու իջել դըռնակն է բացել.
Տեսել, որ իր մարդը չէ,
Մոլորել ու յետ է դարձել։

Կեսրակը հարցմունք արել.
— Հարսնուկ, քո ո՞րտեղդ է ցաւել։
— Մայրիկ, քո որդուդ սիրուն
Իմ ամէն տեղիկս է ցաւել։

— Մի՛ լար, մի՛ տըխրիր, հա՛րսնուկ։
Գիր կ՚անեմ, որդիս կը բերեմ։
— Գիր անես, որդիդ բերես,
Աստըծու լուսուն տիրանաս.
Գիր չ’անես ու չը բերես՝
Կ’անիծեմ, ու քար կը դառնաս։

ԿԱՔԱՒՆ Ի ՔԱՐԻՆ ՆՍՏԷՐ

Կաքաւն ի քարին նըստէր
Կու ձըգէր պըղտոր արտըսունք.
Հրեշտակն ի վերովն անցաւ,
Թ’ — Ի՞նչ կու լաս, իմ հա՛ւ թևաւոր։

Դարձաւ ու ճուապ յերետ.
— Հայ, գընա՜յ, իմ ծո՛ւռ դատաւոր.
Ձագուքս ի բընէն առին,
Ոչ ի սար գիտեմ, ոչ ի ձոր։

— Քո ձագն ի Անի տեսայ,
Ի Անի ու սուրբ Նըշանի.