Էջ:Armenian classical poetry vol 1.djvu/86

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Եղիսաբէթ մայրն Յովաննու.
Աւետի՛ս տայր Յովաննէս
յորդ աղբերաց, հոյլ վտակաց,
ջուր մանուածոյ ծիծաղ ծաւալ,
կարկաջահոս ուղխինահոս,
ծայթինասէր մանուածաւալ
շրջանապտոյտ մանր աւազին.
հոլով խորոց մէտ մէտ զուգին,
վայր վեր անէջ, վեր վայր ի վեր՝
փութան ի ջուրսն Յորդանանու.
Աւետի՜ս քեզ, Յորդանան,
Քրիստոս ի քեզ գայ մկրտիլ։
Աւետի՜ս քեզ, Կարապետ,
ձայն բարբառոյ յանապատէ։
Աւետի՜ս ինձ, Յովաննու՝
ձեռն իմ ըզտէրըն մկրտէ,
Աւետի՜ս հրաւիրողիս
զհարսըն մաքուր սուրբ փեսային։
Աւետեաց եմ կոչնատէրս՝
մի՛ հրաժարիք ի հարսանեացս։
Աւետի՜ս Յորդանանու,
Ահերմոնի և Սանիրայ,
լերինաթինդ խոր վէմ ի վեր
ծըփին ի նոյն շտապ յորձանից,
հրակոծ լերանց անծկին ի տապ
բոցն ի ծաւալ ծով խոր հերձաւ,
ճապաղ ճեպով դարձ նոյն ի դարձ,
խաղայր փութով ի տեսանել։
Աւետի՜ս տիեզերաց,
այսօր հնչեաց ձայն ի բարձանց։
Աւետի՜ս որդւոց մարդկան,
այսօր որդին գայ մկրտիլ։
Աւետի՜ս հողեղինաց,
տեսին զհոգին աղաւնակերպ.
Աւետի՜ս, յայտնեալ այսօր
խորհուրդ սրբոյ երրորդութեան։
Աւետիս միշտ երգեսցո՛ւք՝
Քրիստոս օրհնեալ է յաւիտեան։