Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/16

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


***

Մի′ այլ յաստեղս լուսաճաճանչս Ուրանիա սիգասցի
Զհրավառ զիւր լեգէոն յոլորտս երկնից ի տարած,
Կարկտաբեր թող թխպագին յաւէժ ամպովք ծածկեսցի,
Մինչ անաղօտ ուսման փայլէ առաւօտեան արուսեակ։
5 Ո՛չ արբանեակ ասեմ արփւոյն էականին լուսատիպ,
Իմանալի այլ արևուն ոսկետեսիլ կարապետ,
Որ ո՛չ մասամբ լուսոյ արփւոյն լուսաւորի փայլածու
Եւ ստուերաւ հողագնդոյս ո՜չ մատնէ զլոյսն ի կորուստ:
Հայաստանին արդ մանկտւոյ առոյգ ոգի զուարթուն
10 Յօդս ճախրէ լուսագանգուր յիմաստութեան պերճ կամար.
Տգիտութեան և թանձրաբարդ միգաց սաստիկ վարադոյր
Ծիւ ի ծուէնս պատառոտէ նորա զուպար լուսաճեմ։
Արի՜ք զսոսա, որք երկնեցիք լուսատեսիլ զուարթունք,
Աստղունք ահա′ ի Հայաստան լոյս նշողեն գերաբուն․
15 Իւղով օծցէ մեր հայրենիք այրիացեալ զիւր գլուխ,
3անգայտ իւր ծոց զորդիս գգուեալ՝ որովայնի իւր ծնունդք։
Նոր տեսարան՝ նոր Ոլիմպոս ի քեզ Մասիս երևի.
Մի′ այլ Պարնաս իւր մուզայիւք, մի′ Արգոնեան և նաւորդք․
Ոսկեծըղի, լուսափետուր հայկեան զաւակք ի քեզ յօդս
20 Թևապարեն, ճախրեն ի վեր լուսաւորաց ի կայան,
Թագ կապեսցեն նոքին փառաց՝ ի քոյդ գլուխ դաբնիդնայ,
Պսակեսցեն զանուն քաջաց հայկածընին զաւակաց,
Թե ո՜չ Լևոն զսըգոյդ քուրձ մերկեաց սրով երկսայրի,
Սոքին յաւէժ ծիրանափառ զքև արկցեն պատմուճան։
25 Յեթերս կապոյտ, և դուք աստղունք' լուսածըղիկք, վառվառուն,
Արուսեկի և արփային նաժիշտք յաւէժ իբր հարսունք,
Լուսացնցուղ բոլորեցէք կաճառ զնոքօք բիւրեղեան,
Զի Հայաստան մի′ ասասցէ, թե չիք ասազունք զուարթունք։

17

2—162