Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/59

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


օտարին լեզայ կարող էր ջարղել և փշրել դկեղև տգիտութեան թանձբացեալ յեր եքտասան գարուց հետէլ Յայս ամենայն հա յեցւոցեալ զպաաուական և զսիրևլի հայրենակիցս մեր ոչ վերջանամք յառաջ բերել և պայս զի առ ի լուսաւորել զմանկտին հայկական սեպհական լեզուա- խօս ոլթեամբ, պէտք պոն հայկական նորախօս մատենիցէ յորս ալան֊ դեալ լիքին այն ամենայն պիտութիւնք, որք հասարակաց են այժմուս յԵւրոպայ, ուրեմն պիտո է փոքր աշխ ա տ ութիւն ի կողմ ան է հասարակոլ- թեան տալով աշխատասէր հեղինակաց զֆիզիքական քաջալերութիւնи ի շինոլթիւն զաւակաց իլրեանց, ուրեմն և ամբողջ հայկական ազպի, զի ի մ անունս թապշին մեծք, զորս չկարեմք տեսանել բացերն և ոչ զյաջորդս, որք ի թագչողս իսկ թագուցեալ են ի բնութենէ։ Այլ դադարեսցին բանքս զհ այ կա կան մատ ենա գրութեն է f և մի լիքի մեզ ընդ վայր զժամանակն կորուսանել մինչ կարող էաք ի գործ ղնել զայն մատ ենա պրոլթիւն ի նոր լեզու, մանաւանդ զբնական գիտոլթիլնս, որք աւանդեն մեզ ի կայսերական համալսարանին Մոսկվայոլ. ալելորղ համարիմք նոյնպես ասել զվասնէրն ճառիս ի լեզու հին լինելք սակայն կարևոր դատիմք խոստանալ թէ վերջինն լինելոց է այս ի մէնջ ի լեզու առաջնոց Հա յ կա զան ց, այլ որ ինչ այսուհետև նոր և հասկանալի ժողո֊ վըրդեան համաձայն պա հանջմանց ժամանակին և այլոց բիւր հանգա֊ մանաց, յորոց միջի գտանիմք մեք։ Չեմք նոյնպէս ապացոյցս թէ պա֊ տուելի հայրենակիցը մեր րնկալցին զգրածս մաքուր խղճմտանօք իբրև բղխուածք ա զգա и էր սրտի, առանց իրիք կո ղմն ա պահ ութ եան և կամ այլ ուխտից, որ ապականիչք էին մարդկային ազնուութեան, յոլսամք թէ ջանք մեր խօսք և խօսուածք, որք հայէին ի լոլսաւորութիւն տառապեալ ազպի մերոյ րն դ երեսս երկրի, արդարասցին առաջի դատաստանի ար֊ դար և արդեամբք ազպասիրաց, չասեմ ք հին հեղինակաց, որոց վասն չիք ճշմաբտութիւն յաշխարհի։ ((Ոչ զչար պործէ, ատեայ ղլոյսն, զի մի յանդիմանեսցին գործք նորա»։