Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 5.djvu/109

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


խեղդամահ անել նրանը։ նա պատրաստ էր արտասանել ամենագռեհիկ, ամենավիրավորական մի հայհոյանք իր կնոջ ու նրա եղբոր հասցեին, բայց ամոթի զգացումը թույլ չտվեց նրան այդ անելու։ Թուլացած և ուժասպառ նա նստեց աթոռի վրա դրա սեղանի քով և գլուխը դրեց ձեռների ափերի մեջ։ Քսանուհինգ տարի նա աշխատել է այդ սեղանի քով մոլեռանդ տոկունությամբ, հիվանդոտ երևակայությամբ իր ոտների տակ ստեղծելով նախանձելի համբավի պատվան¬ դանը։ Եվ ահա, այսօր, նրան շոշափելի փաստերով ապա ցուցում են, թե փխրուն է այդ պատվանդանը, և նա պետք է տապալվի գետին և կործանվի։ Ինչ֊որ մի բուք բարձրա֊ ցավ ներսից և սկսեք խեղդել նրա կոկորդը։ նա պահանջ զգաց բարձրաձայն հեկեկալու ինչպես մի մանուկ, որի ալ¬ քերի առջև ջարդուփշուր էին արել նրա ամենաթանկագին խաղալիքը։ կեղծ ինքնասիրությունը, որ այնքան ստրկացրել էր նրան, այս անգամ ևս օգնության հասավ։ նա կարողացավ զսպել իրան, բայց կատաղությունը սկը- սեց կրծոտել իր ձեռները։ Հյուրը նրա ոսկրոտ թիկունքների ցնցումներից զգաց անտանելի հոգեկան տանջանքը։ Մի վայրկյան զղջաց, որ այնքան խիստ վարվեց ողորմելի մարդու հետ։ բայց նայեց շուրջը, ուր տիրում էր հուսահատական չքավորությունը, նայեց քրոջ հյուծված կերպարանքին և նորեն լսեց նրա լա¬ քը։ Եվ ասաց իրեն, թե պարտավոր էր այդպես վարվել, ոչ մի մխիթարական խոսք, ոչ մի խրախուսանք։ Դռները աղմուկով բացվեցին, ներս վազեցին Ավալյա- նի զավակները — երկու պղնձագույն էակներ իրանք ցնցոտի¬ ների մեջ։ Աղքատությունը կարծես ծծել էր նրանց կյանքի հյութը դեռափթիթ հասակում։ Նրանց նիհար, հիվանդոտ դեմ¬ քերի վրա չկար մանկական աշխուժության և ոչ մի նշույլ։ Վազա ժամ թախիծը պարուրել էր նրանց աչքերի պայծառու¬ թյունը։ Նրանք կանգ առան սենյակի մեջտեղում և նայեցին նախ իրենց մորը, ապա հորը։ Հասկացան անմիջապես, որ նրանք դարձյալ ընդհարվել են և դարձյալ միմյանց վիրա* վորել։ Սովորական տեսարան, որ ամեն օր կրկնվելով, մա