ՄԱՐԳԱՐԻՏ. (Շրջվելով, թախծալի հանդիմանությամբ) Քսանուերեք տարեկան հասակում։
ՍՈԻՐԵՆ. Քի՞չ է։ Մեր ժամանակում մարդիկ շատ են տեսնում, շատ են զգում և շատ ձանձրանում։ Ազնիվ խոսք, հիմա ես երբեմն ինքս ինձանից վախենում եմ։ (Հանում է գրպանից ռևոլվերը)։ Այ, տե՛ս, մի հարված, և Ռուբիկոնն անցա։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Թո՛ղ, հիմարություններ մի արա, կարող է տրաքվել։
ՍՈԻՐԵՆ. Ոչ, այս հեշտ տրաքողներից չէ։ (Ցույց է տալիս)։ Այ, այսպես է տրաքում. պետք է այս հետ քաշել, մատով սեղմել, և պատրաստ է։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Տո՛ւր ինձ։ Մի՛ պահիր մոտդ, վտանգավոր է։
ՍՈԻՐԵՆ. Ես հենց ինքս ուզում էի դեն գցել։ (Տալիս է) Վերցրու հրաժարիմք ի սատանայե։ (Լռություն)։ Ուրեմն չունի՞ս։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Չունիմ։ (Ռևոլվերը նայում է քիչ և դնում սեղանի վրա)։
ՍՈԻՐԵՆ. (Լռություն) Եվ ոչ գոնե հիսուն ռուբլի՞։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. (Գլխով բացասական նշան է անում)։
ՍՈԻՐԵՆ. Ցավալի է, շատ ցավալի։ Կնշանակի՝ այսօր Առլովային չպիտի տեսնեմ։ Այդ անկարելի է, ամոթ է, կասի՝ հայի տղան ծախսից փախավ և էլի կմոտենա Աբուլովին։ (Նստում է ձախ կողմի բազկաթոռներից մեկի վրա, մտածում։ Լռություն, հանկարծ ձեռը զարկում է ճակատին)։ Է՜վրիկա, Էդիսոն եմ, Էդիսոն։ Ո՞րտեղ է Ռոզալիան։
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Իր սենյակում։
ՍՈԻՐԵՆ. Նա փող կունենա (Դիմում է դեպի խորքի ձախ դռները)
ՄԱՐԳԱՐԻՏ. Այդքան վիրավորելուց հետո ուզում ես դիմել նրա՞ն։
ՍՈԻՐԵՆ. (Կանգ է առնում)։ Աա, այդ դատարկ բան է։ Նա գիտե որ իմ սիրտը բարի է, լեզուս է միայն չար։ Կհաշտվենք դժվար չէ։ Մի քիչ կշոյեմ, կգովեմ գեղեցկությունը, իսկույն կկակղի։
Мрачна душа моя,
рвется она вдаль… (Երգելով անցնում է օրիորդների սենյակը)։
