Էջ:Shirvanzade I hator.djvu/251

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Վերջապես Սուսամբարը մի կողմը շպրտեց գուլպան։

— Ախչի, Սուսան, սիրտս ճաքեց, դեն գցիր զահրումարը, քիչ խոսենք։

Սուսանը լուռ էր։

— Ականջներումդ բամբակ կա՞։

— Հը՞մ։

— Չոոռ։

— Չոռ ու զխկում, ի՞նչ ես ասում․

— Ասում եմ, դեն դիր այդ զահրումարը, մի քիչ հանգստանանք, մատներս մաշվեցին, մի քիչ խոսենք էլի։

— Չեմ իմանում, ի՞նչ պիտի խոսենք, — ասաց Սուսանը հառաչելով։

— Մին այդ սատանի տոտերը կորցրու դեն, հետո կասեմ ինչ խոսենք։

Այս ասելով, Սուսամբարը Սուսանի ձեռից խլեց թոռի դազգյահը և մի կողմը դրավ։

— Ու՜ֆ, ու՜ֆ, տեր աստված, — արձակեց մի խորը հառաչանք յուր կրծքից Սուսանը, երկայն մազերը ուսերի վրա ուղղելով և գլխի ճութղին առաջ քաշելով։

— էլ ինչ ուֆ, հոգիներս դուրս եկավ, մի քիչ խոսիր, որ սիրտներս բացվին։

— Խոսքս էլ է պրծել, զրույցս էլ։

— էլի ո՞վ է էշիդ կաղ ասել, — հարցրեց Սուսամբարը։

— Մի՞տդ է, Սուսամբար, երկրաշարժի օրը։

— Հա՛։

— Այ գիդի օրեր հաա՛։

— Խե՞ր լինի, ի՞նչ է պատահել, որ ախ ես քաշում։

— Մի՞տդ է, ինչպես ես ու կուժ ծախողանց Սեյրանը մնացինք հողի տակ։

— Ինչպես այս օրվա արեգակը։

— Բախտավոր էին այն օրերը։

Սուսանը կրկին հառաչեց։

— Դու էլ լավ օրի ես երանի տալի. հողի տակ մնալը չեմ իմանում ի՛նչ բախտ է։