Լուաք թե եկն

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Լուաք թե եկն

Գրիգոր Մագիստրոս Պահլավունի


Լուաք թե եկն


(Առ որդին իւր)


Լուաք թէ եկն պապն պաղակ, վարդանասարն պիսակ,
Գիշերաբուն բուլղարաց, սպիտակափառըն Գեստրաս,
Այրարատեանն գագաթն և Կոդրայինն կատար,
Պատագարոսն Պրաքսիս, սէգ գիշերեանն ճեմող,
Աևարառող, աւերող, վատահամբաւն Նիկօղաս։

Աղէ՛ զինեա՛, զինուորեա՛, սպառազինեա՛, դու վառեա՛,
Արիաբար դու մըրցեա՛ ի հանդիսի արտադին,
Միամարտիկըն վառիս, որ մերկանդամ մարտընչէր,
Փիղս անժանի անհառի քեզ ի դիմի հարկանի.
Արջ անտառի շիկորակ քեզ մարտնչել հանդերձի։

Արդ՝ միլարեայն դու պընդեա՛, զլայնալիճըդ հայրենին,
Զերեքթևեանն դու մխեա՛, յառաջ մատի՛ր և քաղեա՛։
Այս քեզ Բէլայն հաս հանդէս և Թորգոմեանըն Հայկայ,
Աճապարեա՛ և փութա՛, զի ես Կադմոն Արամեան.
Ահա՛ հրոսակք աճեցին, ահա՛ հասին քեզ քաղդեայք,
Այլ դու տէրամբ զօրացի՛ր և Յիսուսիւ պարծեցի՛ր։