Կարոտի նամակ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Կարոտի նամակ

Դանիել Վարուժան


Կարոտի նամակ


Կը գըրե մայրս. «Ո՛վ իմ որդյակըս պանդուխտ,
Դեռ մինչև ե՞րբ պիտ’ անծանոթ լուսնի տակ
Օրերդ անցնին, դեռ մինչև ե՞րբ հեգ գըլուխդ
Ես չըսեղմեմ լանջքիս տաք:
Հերի՛ք օտար սանդուղներեն ելլեն վեր
Ոտքրեդ` որ օր մ’ափերուս մեջ տաքցուցի.
Հերի՛ք ալ աիրտս` ուր իմ ծիծերս եմ պարպեր`
Դատարկ սըրտես դուրս հյուծի:

Ջահրակին տակ թևերս աշխատ հոգներ են.
Կ’հուսեմ պատանքս ա՛լ ծամերովս ըսպիտակ.
Ա՜խ, քեզ տեսնեն անգամ մ’աչքերս ու փակեն
Թող հոգիս ա՛լ իրենց տակ:

Դըրանս առջև կը նըստիմ միշտ տըխրալիր
Լուր կ’ուզեմ վրադ ամեն կռունկե` որ կ’անցնի.
Այն ճյուղն ուռի` զոր քու ձռքով տընկեցիր,
Վըրաս կ’ընե հովանի:

Իրիկունները զո՛ւր դարձիդ կը սպասեմ.
Կու գան կ’անցնին գյուղին քաջերը համակ.
Մշակը կ’անցնի, կ’անցնի կովարծը վըսեմ.
Կը մնամ լուսնին հետ մինա՜կ:

Ավերակ տան մեջ անտերունջ եմ թողված,
Մերթ շիրիմիս, մերթ օճախիս ծարավի.
Կրայի մը պես` որուն աղիքն իր կոտրած
Պատյանին հետ կը կըցվի:

Եկո՜ւր, որդյա՛կ, հայրենի տունըդ շենցուր.
Դուռն են կոտրեր, մառաններն ո՛ղջ դատարկեր.
Կը մըտեն ներս լուսամուտեն ջարդուփշուր
Գարնան ամբողջ ծիծառներ:

Այն բազմաթիվ հոտեն, գոմին մեջ, եղո՜ւկ,
Մընացեր է խոյ մը միայն քաջարի`
Որուն մայրն օր մ’ – հիշե՛, որդյա՛կ– դեռ գառնուկ
Կերավ ափիդ մեջ գարի:

Թեփով բրընձի և առվույտով պատվական
Սընունդ կու տամ արդ անոր պերճ դըմակին.
Տոսախ սանտրով կը սանրեմ բուրդն աղվական.
Ան զոհ մըն է թանկագին:

Դարձիդ` պըճնած վարդերով գլուխն իր համակ`
Պիտի մորթեմ կյանքիդ համար ծաղկատի.
Իր արյան մեջ պիտի լըվամ, քա՛ղցր որդյակ,
Ոտքերդ հոգնած պանդուխտի»: