Մելիքական պատիվ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մողեսիկը Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Մելիքական պատիվ

Վարդան Հակոբյան

Սեխն ու մեղրը

Մելիքին հարեւան երկրում լավ հյուրասիրեցին ու, որպես պատիվ, մի ջորի նվիրեցին։

-Սա լավ է, - ուրախացավ Մելիք Շահնազարը,- կտանեմ, կնվիրեմ Պուղուն, աշխարհի չափ կուրախանա։

Մելիքը տուն հասավ թե չէ, կանչեց Պուղուն.

-Պուղի, քեզ համար մի թանկագին նվեր եմ բերել։

-Ո՞ւր է...

-Ահա, - Մելիքը ցույց է տալիս ջորին,- էշի պես հնազանդ, ձիու պես արագավազ, քիչ ուտում է, շատ աշխատում։

Պուղին սիրով ընդունում է նվերը, բայց մի քանի օր չանցած, ջորին նորից ետ է բերում, կապում Մելիքի այգու չափարից։

-Չեմ ուզում։

-Ինչո՞ւ։

-Ինչ որ ասել ես ջորու մասին, էդ բոլորը ճիշտ է, ամա՝ բա իմ մեռած օրն է՞, որ Մելիքի պատիվը գետնովը տամ։

-Դե, էլ ինչ՝ ամա, Պուղի, բանն ինչո՞ւմն է։

-Ախր ոնց ասեմ... էս ջորին շատ է դինջ... Կողքովը էգ էշ տանեն բերեն, էգ ձի, իր վեջը չէ... Ոչ զռռում է, ոչ խրխնջում...

-Զռռոցում, ախր, ինչ կա որ,- չի հասկանում Մելիքը։

-Մելիքը ապրած կենա, ամբողջ քաղցրությունը, պատիվը հենց էդ զռռոցի մեջ է... Հեռվից լսում են, ասում՝ Մելիքի հետ նստող-վեր կենող Պուղին տեսեք, հա, գալիս է։