Տաղ Յովանէսի վասն սիրոյ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Տաղ Յովանէսի վասն սիրոյ

Հովհաննես Թլկուրանցի


Տաղ Յովանէսի վասն սիրոյ


Ես քո սիրուն չեմ դիմանար, հալալ արա, հանսը մեռայ,
Առ ի հետ այլ զոսկի փէտատ, ւ' եկո' փորէ ինծի թուրպայ:

Թող զիս երեն տառայպուլով, որ իմ սըրտիս բոցըն գոռայ,
Շատ մարդ ի յայս կըրակն ընկնի, չորն երի դալարն ի վրայ:

Թող լըվանան ըզիս գինով, մտրուպ բերեն ինձ քահանայ,
Կանանչ տերևըն թող պատնեն` տանին թաղեն ի նոր պաղչայ:

Հայ հարամի ու մարդըսպան, ճալատն ի քովդ աշկերտ կու գայ,
Շատ դըրեր ես սիրու զընտան, դուռդ ու դըրունքդ է դանարայ:

զՍիրտս երեցիր ու սղկեցիր ու քաշեցիր յաչքըդ սուրմայ,
Դարձար զարիւնըս վաթեցիր ւ'ի ոտւընիդ դըրիր հիմայ:

Քարկոծեցէք զիս խնծորով, քաղցըր լեզւով խոցոտեցայ.
Անուշ գինով զիս խև արիր` որ ի ծոցըդ զնտանեցայ:

Այս գիշեր ի յերազիս կըտրտեցին տիքայ տիքայ,
Գազանք արիւնս կըշտացան ու թռչունք ի լաշիս վըրայ:

Վըրաս բերան է առիւծու, արիւնըս զէտ ջուր կը բխայ,
Ով արիւնէս է ծարաւէր` թող գայ խըմէ որ լիանայ:

Կըտրըճվորացն յոտիցն ի հող, մէկ հոգեկ մի ունիմ ֆետայ,
Իմ ճիկարըս քապապ հերիք, արիւնս թող գինի լինայ:

Գըլուխս ամպերն ի վեր իջեր ի սըրտիս լեռներուն վըրայ,
Մաղձըն սըրտիս մշուշ կապեր, արեան արցունքս կու ցօղայ:

Կերակրեցաք ի մի սեղան, ու խըմեցաք ի մի կըթխայ,
Մէկտեղ ելաք մէկտեղ նըստաք ան ժամանակն ո՞ւր է հիմայ:

Ո՞Ւր է ղավլըդ, ո՞ւր է երդումն, որ բռնեցաք զաստուած վկայ,
Ի զատ ընկաք օտարացաք, չարկամն եղև մեզ մահանայ:

Աստուած մեր չարկըմին չար տայ, որ իւր չարովըն լիանայ,
Բարեկամացըն տայ բարի, մեր բանն ալվայ բարի լինայ:

Աստուած ճամբայ տայ իմ սրտիս, ծառըն ծաղկի ու կանչանայ,
Կամ իմ սրտիս ծառըն բուսնի, ձագըն խօսի ու ճըվըլտայ:

Համբերելով գործք կատարի. խև Յովանէս, դու համբերէ,
Ատեն լինի գայ իւր կամաւ զինչ հեռաւոր զինք համբուրէ: