Աղոթք (Հակոբյան)

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Աղոթք

Հակոբ Հակոբյան


Աղոթք


Այն մի զմայլիչ առավոտ էր,
Երբ թռչուններ բնից իջնում,
Արշալույսին ողջունելով՝
Աղոթք էին երկինք ուղղում։

Եվ տերևը հեզ ուռենու
Թեթև դողով մրմնջում էր,
Իբրև շրթունք միանձնուհու,
Կարծես, նա՛ էլ աղոթում էր։

Դեռ փայլում էր Արուսյակը ―
Արշալույսյան այդ վեհ արքան,
Երբ աստղերն էլ վերջին աղոթք
Մրմնջացին ու չքացան․․․

― Տե՛ր, գոչեցի վշտից հուզված,
Իմ աղոթքն էլ թող հասնի քեզ,
Եվ մաղթանքս՝ սրտից այրված
Ընդունիր իբր մի ողջակեզ։

Եվ շրթունքս ահ ու դողով
Մեկի անունն էր շշնջում․․․
Ա՜խ, նա, ընկե՜րս․․․ հառաչելով,
Տառապում էր վերջին շնչում․․․


1890