Անկրկնելի վեհություն

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Գրողների համահայկական առաջին խորհրդաժողովում Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Ե՝ Անկրկնելի վեհություն

Վարդան Հակոբյան

Անմիջական ու ցավակից

ԱՆԿՐԿՆԵԼԻ ՎԵՀՈՒԹՅՈՒՆ

Կա մի ճշմարտություն. մեծ են լինում ոչ թե իրենց մասին ասվածով, այլ իրենց արածով: Մեծ է Սոս Սարգսյանի արածը: Սոս Սարգսյանը եկել է Արցախ: Մեծ բան է արել: Սոս Սարգսյանը չի գնում, Սոս Սարգսյանը միշտ գալիս է: Մեր բոլոր մեծերին բերել է իր մեջ: Բոլոր դերերը բերել է իր մեջ: Եվ մի դերը եթե անգամ փոքր լինի, երբ Սոս Սարգսյան է բերում` դառնում է մեծ:

Ամենայն հայոց բեմի Պատրիարքն է Սոս Սարգսյանը: Նա մեծ մարդ է ու մեծ դերասան: Եվ` գեղագետ: Եվ` մտածող: Ես չգիտեմ` ինչու, բայց իմ մեջ միշտ իրար կողքի եմ տեսնում երկու մեծ հայ. Վիլյամ Սարոյան եւ Սոս Սարգսյան. գուցե նրա համար, որ երկուսն էլ այնքան վեհ են, որ ուր էլ կանգնում են` աշխարհի բոլոր ծայրերից երեւում են: Գուցե նրա համար, որ երկուսն էլ բարի հսկաներ են:

Ամեն մեկը` յուրովի... անկրկնելի, անզուգական:

Մեր ժողովրդի նվիրյալ բարեկամներից մեկը` Վալենտին Օսկոցկին, մի անգամ, երբ միասին Երեւանում էինք, ինձ հարցրեց, թե ինչով է բացատրվում Արարատի հանդեպ հայության սերը, երբ այն Հայաստանում չէ այլեւս: Բացատրեցի` ինչքան էլ Արարատը սահմանից այն կողմ լինի, նա չի կարող մերը չլինել: Հետո կատակով ավելացրի` մեր լեռները քայլել գիտեն, նրանք միշտ գալիս, մեզ մոտ են լինում, որովհետեւ մենք միշտ չէ, որ կարողանում ենք գտնվել նրանց մոտ: Իսկ Արարատը չնայած խլված տարածքում է, բայց դեմքը դեպի մեզ է միշտ կանգնում, շուքով դեպի Երեւանն է...Սոս Սարգսյանի վեհությունն էլ շուք ունի եւ նա դեմքով միշտ կանգնած է դեպի հայոց Արեւելից աշխարհը, միշտ Արցախին է նայում, ուր ազգի ճակատագիրն է վճռվում, ուր ազգի ցավն է խտանում, ուր խոսում է ազգի հաղթանակը:

Այսօր մենք հավաքվել ենք մեծարելու մեծին: Բառը չենք գտնում ասես: Բառը աշխարհի ամենամեծ բանն է: Մի բառը կարող է մի ամբողջ երկրի օդ փոխել: Թեպետ հայոց բոլոր բառերն էլ կարեւոր են: Եվ ի՜նչ լավ է, որ մեծարել բառն էլ ունենք: Չնայած մեծարել չէ, երբ մեծին ասում ենք մեծ ես, երբ Արարատին ասում ենք` վեհ, բարձր ես... Ուրեմն, ապրենք բոլորս Սոս Սարգսյանի վեհության առինքնող լույսով:

Մենք` հասարակ մահկանացուներս, շատ ենք փոքր նրան մեծարելու համար: Մեզ մնում է` շնորհակալ լինենք, որ եկել ես, Սոս Արտաշեսի... Շնորհակալ ենք, որ մեծ ես: Քո այցով մեր լինելությունն ես հաստատում: Այնպես ես եկել, այնպես ես կանգնել այս հողի վրա, որ հողի համար զոհված մեր սուրբ նահատակներն անգամ զգում-ապրում են քո ներկայությունը: Քո մշտական ներկայության առաքելությունը: Եվ ասենք, որ քո ապրած ու արարած տարիների յոթանասունը յոթանասուն չէր լինի, թե չգայիր Արցախ: Եկար: Եվ տոնը դարձավ կրկնակի:

Վերջերս Աստված ինձ մի գիրք է նվիրել` իմ նոր ժողովածուն` «Քրիստոսի ծաղիկները», արցախյան գոյամարտի իմ ապրումները: Ասում են` նվերը չեն նվիրում: Բայց Աստծո նվերը բոլորի համար է: Ուստի, այն սիրով ընծայում եմ Սոս Սարգսյանին: Չափազանց համեստ նվեր, բայց ինձ համար` ամենաթանկ: