Անմիջական ու ցավակից

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Անկրկնելի վեհություն Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Ե՝ Անմիջական ու ցավակից

Վարդան Հակոբյան

Հավերժական թռիչք՝ դեպի կրակը

ԱՆՄԻՋԱԿԱՆ ՈՒ ՑԱՎԱԿԻՑ

Տպավորիչ է Վահե Օշականի հայացքը, որը ես սկսեցի կարդալ միայն Արցախում նրա լինելուց հետո, նախ՝ մեր Գանձասարի եւ լեռ ու քարի վրա, ծաղկի ու ծառի վրա, որտեղ նա խորը աչքեր է թողել, ապա՝ նրա ինձ նվիրած գրքի բանաստեղծություններում։ Եվ տպավորություններն այսպիսին են. Վահե Օշականը հստակ է տեսնում, նրա բառերը, տողերը մանկական անկեղծության եւ մանկական մերկության չափ անպաշտպան են եւ սիրելի։ Ճանապարհի երգեր են նրա քերթվածքները, որոնց մեջ կա մի հին վիշտ, «առաջ մղող» ցավ, որը աստիճանաբար վերածվում է հուշարարի, ցավ - հուշարարի, ճանապարհ - հուշարարի։ Տրամադրական է նրա խոսքը, անմիջական ու ցավակից։ Արցախյան դժվար, պատերազմներով վառված ու կարծրացած հողի վրա ամեն հունդ չէ, որ կարող է ծիլ ձգել։ Վահե Օշականի երգի հունդն այստեղ ծլարձակում է, եւ հողը հողին է վերադառնում։ Հոգու խճանկար ու վիճակի, դրության քարտեզ է նրա բանաստեղծությունը։ Շատ կփափագեինք արցախցիներս տեսնել Օշականին՝ նրա գրական բեղուն հիսնամյակի օրերին, Արցախում, միասին, մեր մոտալուտ հաղթանակի հրավառությունների ներքո, բաժակ զարկել։