Արարատին (Ներբող)

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Բարակիրան նաիրուհին ինձ ժպտաց Արարատին (Ներբող)՝ «Երկիր Նաիրի» ժողովածու

Վահան Տերյան

1915
Չեմ դավաճանի իմ Նվարդին
[ 277 ] 19

ԱՐԱՐԱՏԻՆ

(Ներբող)

Երկնասլաց ու թեթև,
Նրբակապույտ ծածկած մեգ,
Դու հրեշտակ լուսաթև՝
Նյութեղեն չես դու երբեք։
Հայոց արնոտ աշխարհի
Հոգին ես դու անարատ,
Հուրը հար թող հրահրի
Սեգ ճակատիդ, Արարատ։
Եվ ավերվող մեր սրտում
Եռա անմար ու առատ,
Դո՛ւ, պահապան մշտարթուն,
Լուսակատար Արարատ...

Չեմ տեսել քեզ, բայց որպես
Անուշ ցնորք իմ հոգում
Պայծառ ես դո՛ւ, հրակե՛զ,
Հրապսակ ու կանգուն —
Արդար դրոշ հայության,
Սիրո սեղան հրառատ,
Դո՛ւ իմ երկրի հարության
Անխաբ վկա, Արարատ.
Որքան մնանք մենք նկուն,
Որքան խավարն իջնի խոր,