Բա որ չմեռենես

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
«Ինկասա» դնելու սարք Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Բա որ չմեռենես

Վարդան Հակոբյան

Ժողովրդական թվաբանություն

Ամուսինը ութսուն տարեկան էր։ Մեռնում էր։ Կանչեց կնոջը.

-Լավ թե վատ, այ կին, կյանք ենք անցկացրել, քեզնից շատ գոհ եմ գնում էն աշխարհը, մենակ թե մի հարց է տանջում ինձ...

-Ինչ հարց ա, մարդ...

-Գիտեմ, որ ինձ միշտ հավատարիմ ես եղել, բայց, դե, կյանք է, էլի, ինչքան չլինի, մի անգամ գոնե ոտքդ ծուռ դրած կլինես,- ասա, տեսնեմ՝ ում հետ, հանգիստ մեռնեմ։ Մեկ է, ես մահացողն եմ, էլ ինձնից վախ չկա։

-Է, է։ Ասե՞մ։

-Հա...

-Բա որ ասեմ՝ դու էլ հանկարծ չմեռնե՞ս...