Դանդաղ սահում են…

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Դանդաղ սահում են…

Իվան Նիկիտին

Թարգմանությունը՝ Ալեքսանդր Ծատուրյանի


Դանդաղ սահում են…


Դանդաղ սահում են օրեր, տարիներ,—
Պահի՛ր հույս, հավատ սըրտիդ խորքերում…
Աճի՛ր, նո՛ր սերունդ, անվա՛խ, աներեր,
Լա՜յն է քո ուղին գալիք օրերում։
Ահա՛ մեզ շողաց փայյակ լուսավոր,
Նայե՛ք, մենք ճամփի ծայրին ենք կանգնած…
Մեռյալներն արդեն նիրհում են անդորր,
Գործն է մընացել կենդանի՜ մարդկանց։

Ցանվում է սերմը կյանքում դարեդար,—
Խորո՜ւնկ է հողում նա արմատ ձըգել.
Կացնով կարող ես կըտրատել անտառ,—
Բայց չարն արմատով դըժվար է պոկել.
Եվ մեր պապերը այդ չարին սովոր,
Մանուկ օրից են մեզ ա՛յն պատվաստած…
Մեռյալներն արդեն նիրհում են անդորր.
Գործն է մընացել կենդանի՜ մարդկանց։

Ամո՛թ, ով անխել տրխրում է, ցավում,
Տերև խրշշափս—համրի է նըման,
Փա՜ռք, ով ճըշմարտին սիրով ծառայում,
Նրա՛ն է կյանքում զոհում ամեն բան։
Մենք ո՛ւշ աչք բացինք, ո՛ւշ տեսանք լույս օր,
Դե՛հ, փութա՛նք գործի՝ միաշունչ խըմբված…
Մեռյալներն արդեն նիրհում են անդորր,
Գործն է մընացել կենդանի մարդկանց։

Շո՛ւտ արեք, հողն է պատրաստ ու բերրի,
Սերմանե՛ք, քանի փայլում է գարուն.
Շահավետ խոսքի, բարի գործերի
Սերմը չի՛ կորչում անհետ, ապարդյուն։
Մենք հաշիվ կըտանք թոռներին մի օր—
Ո՞ւր և ինչպես ենք այդ սերմը ճարած…
Մեռյալներն արդեն նիրհում են անդորր,
Գործն է մընացել կենդանի՜ մարդկանց։