Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/208

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ցանկա՞նք մենք նրա՛ն գիշեր բարեբեր,
Ով հանուն փըրկչի հա՜մր է և համբե՜ր.
Ում դըժնյա աչքից չե՛ն հոսում արցունք
Ով չէ՛ տըրտնջում, միշտ փակ են շըրթունք։

Ում կոշտ ձեռքերը միշտ բան ու գործում,
Տալիս է հընար մեզ առո՜ք-փառո՜ք
Թաղվել արվեստի, գիտության ծոցում,
Սիրե՜լ անուրջներ, ախտերի՝ բորբոք…

Ով միշտ խավարում անլույս, անթափանց,
Անգիտակ— ի՞նչ է իրավունք, աստված,
Անղե՜կ է կյանքի շավղովն աստանդում,
Որպես անճըրագ ստորերկրյա բանտում…


ԵՐԱՆԻ ԱՆՉԱՐ ԱՅՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾԻՆ…

Երանի՜ անչար այն բանաստեղծին,
Ում մաղձն է սակա՜վ, զգացումը— լի՜.
Ողջագուրո՜ւմ են նրան սըրտագին
Բարեկամները խաղաղ արվեստի։

Ամբոխի միջում նրա ականջին
Անվերջ հասնում է շոյիչ համակրանք.
Օ՛տար է նրան կասկածանք ներքին—
Ստեղծագործ ոգու այդ խորի՜ն տանջանք։

Անձնատուր անփույթ և հանգիստ կյանքին,
Խըստաշունչ, հեգնող նա երգն ատելով,
Խո՜ր տիրանում է ամբոխի սըրտին
Իր խաղաղասեր, շոյիչ քընարով։

Զմայլվո՜ւմ, տարվո՜ւմ են նրա մեծ խելքից,
Չունի՜ նա նեղիչ, չունի՜ բամբասող.
Եվ նրան մարդիկ ժամանակակից
Մահից առաջ են պատրաստում կոթող…