Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/221

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԱՍՏՂԵՐ ՇՈՂՈՒՆ…

Աստղեր շողո՜ւն, աստղեր պայծա՜ռ,
Երկինք կապուտա՜կ.
Շողշողում է և՜ խիտ անտառ
Լուսնի շողի տակ։

Ջուրն է նայում, ջինջ հայելում
Անտառը նիրհած.
Անտառի լուռ թավուտներում
Խավարն է փըռված։

Հընձվորներն են թըմբերի մեջ
Խումբ-խումբ նըստոտել,
Ծիծաղում են, խոսում անվերջ,
Խարույկ բորբոքել։

Արոտներում մարդահասակ
Շըղթան ոտքերին,
Թափառում է մըթնում մենակ
Գյուղի ճերմակ ձին։

Եվ խոր երգ է զիլ ըսկսում
Աշխույժ երգասան.
Խըմբի միջից դուրս է վազում
Գյուղի ջահել տղան։

Գընդակն առնում, օդն է նետում
Բըռնում—աչքը փա՜կ.
Նա պարում է, նա թըռչկոտում.
Սուլում, զերթ սոխակ։

Ձայն է տալիս երգին սիրուն
Լորին մարգերում.
Երգն է գընում, մարում հեռուն,
Արձակ դաշտերում…